Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2014 r. o sygn. III SA/Wa 1886/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. K. "E." sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca lub spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: Dyrektor IS) z dnia 6 marca 2013 r. o nr IPPB5/423-1253/12-4/RS w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych – (1) uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną; (2) zasądził od organu na rzecz spółki 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jako podstawę prawną powołano art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucono naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu 16 ust. 1 pkt 48 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) poprzez niezasadne przyjęcie, że do czasu otrzymania refundacji, naliczone pełne odpisy amortyzacyjne stanowią koszt uzyskania przychodu, a dopiero moment otrzymania środków pomocowych na rachunek podatnika rodzi obowiązek dokonania korekty kosztów z tytułu odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem organu WSA w Warszawie błędnie uznał, że obowiązek skorygowania odpisów amortyzacyjnych od zrefundowanych wydatków powstanie wówczas, gdy środki pomocowe zostaną faktycznie otrzymane.
- 3. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, odbytej w dniu 20 maja 2016 r., Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) cofnął skargę kasacyjną.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 60 zdanie 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną może cofnąć skargę, zaś cofnięcie tej skargi wiąże Naczelny Sąd Administracyjny. Wyjaśnienia wymaga, że art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. traktujący o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowany w odniesieniu do skargi kasacyjnej. Z uwagi na to, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Zawarta w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. Nie dokonano zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis jedynie od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).