Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1225/10

Uzasadnienie

1. I. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
2. 1. Wnioskiem z dnia 28 lutego 2006 r. (wpływ do organu 3 marca 2006 r.) F. Spółka z o.o. w G. zwróciła się do Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie pisemnej interpretacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca podał, że działając w charakterze spedytora zobowiązał się do zorganizowania wykonania usługi przewozu przesyłki. Podczas transportu przesyłka została uszkodzona z winy przewoźnika. Spedytor zapłacił wysyłającemu stosowne odszkodowanie i obciążył z tego tytułu przewoźnika. Spółka zapytała, jak na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zakwalifikować otrzymane przez podatnika kwoty odszkodowania wypłaconego przez przewoźnika na podstawie umowy o świadczenie usług transportowych. Zdaniem wnioskodawcy otrzymane odszkodowanie stanowi zwrot odszkodowania, jakie w związku z uszkodzeniem przesyłki musiał uiścić innemu podmiotowi. W takiej sytuacji zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm., dalej updop) kwotę odszkodowania należałoby w powiązaniu z wypłaconym przez podatnika odszkodowaniem zakwalifikować jako zwrócony inny wydatek nie zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, wyłączony na mocy tegoż przepisu z przychodów.

1. 2. W postanowieniu z dnia 5 czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
2. 3. W zażaleniu z dnia 14 czerwca 2009 r. strona wniosła o zmianę postanowienia zgodnie z treścią wniosku.
3. 4. Decyzją z dnia 1 września 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
4. 5. W skardze z dnia 7 października 2006 r. spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 12 ust. 4 pkt 6a updop. Strona nie zgodziła się z poglądem organów, że odszkodowanie otrzymane przez spedytora od przewoźnika nie może być uznane za zwrot wydatku niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem strony skarżącej powyższe odszkodowanie nie stanowi przychodu, ale rekompensuje wydatek poniesiony przez nią na rzecz wysyłającego przesyłkę.
5. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym ją postanowieniem organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie, przy czym dla jej rozpoznania wystarczające było ustalenie, czy organ dochował trzymiesięcznego terminu na udzielenie interpretacji. Rozpoznając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego Sąd w pierwszej kolejności rozstrzygnął, czy w niniejszej sprawie interpretację wydano w terminie, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2007 r.

Z akt administracyjnych wynika, że wniosek o interpretację wpłynął do organu w dniu 3 marca 2006 r., natomiast interpretację noszącą datę 5 czerwca 2006 r. doręczono w dniu 7 czerwca 2006 r., czyli po upływie 3-miesięcznego terminu przewidzianego w ustawie.

Sąd powołał się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. (sygn. I FPS 2/08 opubl. "orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2009 r., Nr 1, poz. 2). Podkreślił, że przyjęto w niej, że pojęcie "niewydanie postanowienia", użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o udzielenie interpretacji.

Porównując datę wpływu wniosku o udzielenie interpretacji z datą jej doręczenia stronie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie uchybiono terminowi określonemu w art. 14b § 3 Ordynacji w brzmieniu, który obowiązywał w roku 2006. W efekcie z mocy prawa organ podatkowy związany jest stanowiskiem uprawnionego podmiotu, zawartym we wniosku (milcząca interpretacja).

1. 6. Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w P. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie:
2. a) przepisów prawa procesowego:
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa poprzez uwzględnienie skargi, chociaż rozstrzygnięcie organu nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez WSA, w rezultacie nieuwzględnienie przez Sąd przy rozpatrywaniu sprawy zgromadzonego w aktach materiału, co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu wyroku i braku oddalenia skargi,
4. - art. 145 § 1 p kt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że organ podatkowy naruszył powyższy przepis Ordynacji podatkowej,
5. - art. 133 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez nierozstrzygniecie merytoryczne sprawy pomimo istnienia ku temu podstaw prawnych i faktycznych, a także materiału dowodowego znajdującego się w aktach,
6. b) przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że organ podatkowy związany jest stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku, w efekcie czego naruszony został art. 12 ust 4 pkt 6a updop.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. wniesiono także o zasądzenie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

1. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
2. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa relacji między terminami "udzielenie", "sporządzenie" i "doręczenie" pisemnej interpretacji prawa podatkowego na tle wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r. była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów, w trybie wskazanym w art. 187 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 4 listopada 2008 r. (sygn. akt I FPS 2/08). Sąd stwierdził w uchwale, że "... pojęcie - niewydanie postanowienia - użyte w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu".

Z art. 269 § 1 ppsa wynika, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże każdy skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę (której przedmiotem jest zagadnienie prawne rozstrzygnięte uchwałą). Na podkreślenie zasługuje fakt, że uchwała całej Izby Finansowej z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09 dotyczyła tego samego zagadnienia jednak w innym stanie prawnym. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r. aktualny jest pogląd wyrażony w uchwale z dnia 4 listopada 2008 r., natomiast w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. wiążące jest stanowisko zaprezentowane w uchwale z dnia 14 grudnia 2009 r.

Niniejsza sprawa dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 2007 r., słuszne zatem było powołanie się Sądu na pogląd zwarty w uchwale NSA z dnia 4 listopada 2008 r. i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego ją postanowienia organu pierwszej instancji.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.