Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 686/11, uwzględnił skargę F. S.A. z siedzibą w K. – nazywaną dalej "Spółką", i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.
Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji wynika, że Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła między innymi, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", drogi wewnętrzne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Decyzją z 23 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta K. uwzględnił częściowo wniosek Spółki. Odmówił natomiast stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w odniesieniu do wymieniowych w decyzji nieruchomości. Organ podatkowy pierwszej instancji, wskazując na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późń. zm.), podniósł, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący. Skoro wskazane nieruchomości nie zostały oznaczone w ewidencji symbolem "dr", organ nie miał podstaw do uznania ich za drogi i zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym jest mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.
Rozpoznawszy odwołanie Spółki, wspomnianą na wstępie decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi Spółka argumentowała, odwołując się do definicji legalnej pojęcia "drogi wewnętrznej" zawartej w art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 z późn. zm.), że wpis do ewidencji nie może decydować o tym, czy dany obiekt jest drogą bądź pasem drogowym. Tym samym orany powinny były zgodnie z art. 180 i art. 187 w zw. z art. 122 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) ustalić, czy wymienione we wniosku nieruchomości są drogami wewnętrznymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i ją uwzględnił.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Spółki, że treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., interpretowana łączenie z art. 4 i art. 8 ustawy o drogach publicznych nie daje podstaw do przyjęcia, że dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią w tym przypadku podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. Z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wynika bowiem, że przedmiotem zwolnionym z opodatkowania są pasy drogowe oraz drogi. Tymczasem w ewidencji gruntów i budynków nie przewidziano symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe. Stąd też art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie może mieć zastosowania w sprawie. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że ewidencja obejmuje jedynie grunty i budynki, natomiast droga jest budowlą.
Skoro oznaczenie nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków nie ma decydującego znaczenia dla zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., organ podatkowy – stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej – zobowiązany był ustalić, czy na terenie Spółki faktycznie znajdowały się drogi wewnętrzne.
W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", podniosło zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że budowle "dróg wewnętrznych" posadowione na gruntach, które nie zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" korzystały ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.
W skardze kasacyjnej podniesiono ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie przeprowadziły czynności zmierzających do ustalenia, czy na opodatkowanej nieruchomości faktycznie znajdują się drogi wewnętrzne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego podlega oddaleniu.
Powołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzają się w istocie do problemu zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków nie oznaczono ich symbolem drogi. Ponieważ stosowanie wspomnianego przepisu budziło wątpliwości, a w konsekwencji doprowadziło do rozbieżności w orzecznictwie, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2013 r. (sygn. akt II FSP 2/13) podjął uchwałę, w której rozstrzygnął wyłaniające się na tym tle kontrowersje. Stwierdzono w niej, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia dróg wewnętrznych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd.
Trafnie zatem sąd pierwszej instancji zobowiązał organ podatkowy do ustalenia, czy nieruchomości wskazane przez Spółkę w deklaracjach podatkowych spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. O zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. decydować powinien bowiem stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany jest organ podatkowy (art. 122 Ordynacji podatkowej) przy zastosowaniu istniejących środków (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).
Kierując się powyższymi względami, na mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.