Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 stycznia 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1241/10 ze skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 roku, I SA/Kr 1726/09, w którym oddalono skargę J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 października 2009 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniósł o wyłączenie sędziego WSA Beaty Cieloch, delegowanego do orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, od wyrokowania w rozpoznawanej sprawie. Wniosek oparto na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Argumentowano, że sędzia WSA Beata Cieloch orzeka w Wydziale I Finansowym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Sędzia WSA Beata Cieloch złożyła w dniu 25 stycznia 2012 roku oświadczenie, w którym wskazała, że nie zachodzi jakakolwiek okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w orzekaniu w sprawie II FSK 1241/10.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie znajduje uzasadnionych podstaw, a więc należało go oddalić. Art. 19 P.p.s.a., na który powołano się we wniosku o wyłączenie sędziego w rozpoznawanej sprawie, zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia. Wskazuje mianowicie, że niezależnie od wymienionych w art. 18 P.p.s.a. przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Ustawodawca użył więc w art. 19 P.p.s.a., jako przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie, pojęcia "uzasadniona wątpliwość zachowania bezstronności". W przepisie tym, który na mocy art. 193 P.p.s.a. należy także odpowiednio stosować w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, chodzi o wątpliwość co do bezstronności sędziego, uzasadnioną obiektywnymi powodami, czyli takimi, które pozostają w związku przyczynowym między ich wystąpieniem, a powstaniem oceny, że prawdopodobne jest, iż w danych okolicznościach sędzia może okazać się nieobiektywny.
Okolicznością taką nie jest więc to, że zasiadający w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną delegowany sędzia WSA, na co dzień orzeka w sądzie pierwszej instancji, w którym zapadł objęty rozpoznawaną skargą kasacyjną wyrok, pod warunkiem jednak, że nie brał on udziału w wydawaniu zaskarżonego skarga kasacyjną wyroku. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sędzia, którego dotyczy wniosek Dyrektora Izby Skarbowej złożył też oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności dające podstawę do wyłączenia go od rozpoznawania w sprawie (karta 31). Prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości. Wniosek o wyłączenie nie zasługuje więc na uwzględnienie, tym bardziej, że organ nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych innych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek z punktu widzenia przesłanki wyłączenia sędziego wymienionej w art. 19 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego należy powiedzieć, że przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 18 § 1 ust. 6 i 6a tej ustawy, sędzia jest wyłączony w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego sporządzonego z jego udziałem lub rozpoznanego przez niego, a także w sprawach, w których występował jako prokurator, oraz w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Treść art. 18 § 1 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że zawarte w tym przepisie wyliczenie jest wyczerpujące. Z uwagi na wskazany wyżej charakter tego przepisu przyjmuje się, że objęte nim przyczyny wyłączenia nie powinny być interpretowane rozszerzająco (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2004 r., GZ 4/04, ONSAiWSA 2004/1/7).
Skoro zatem ustawodawca nakazuje wyłączyć sędziego z mocy ustawy od orzekania jedynie w sprawie, w której wcześniej brał on udział przy wydawaniu wyroku, to jako niedozwoloną interpretację rozszerzającą tego przepisu należy uznać twierdzenie, że okolicznością wyłączającą sędziego delegowanego do orzekania w sądzie wyższej instancji jest okoliczność, że poza delegacją orzeka on w sądzie niższej instancji, który wydał objęty skargą kasacyjną wyrok, pod warunkiem, że nie brał on udziału w wydawaniu objętego skargą kasacyjną wyroku. W rozpoznawanej sprawie sędzia delegowany do orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, nie brał udziału wydawaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 roku, sygn. akt I SA/Kr 1726/09. Nie zachodzi zatem okoliczność uzasadniająca jego wyłączenie ani na mocy art. 18 § 1 ust. 6, ani, co wcześniej podniesiono, art. 19 P.p.s.a. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 193 i art. 63 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.