Uzasadnienie
Wyrokiem 19 listopada 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 756/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 5 czerwca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.
Od tego wyroku T. S. wniósł skargę kasacyjną.
W toku postępowania kasacyjnego pełnomocnik skarżącego złożył wniosek, w którym zażądał wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko podatnikowi przez Urząd Skarbowy w W., do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie. Pełnomocnik podniósł, że podatnik stracił pracę, został zmuszony do wyprowadzenia się z domu, żona uzyskała decyzję o rozdzielności majątkowej, co w efekcie pozbawiło go dochodów i miejsca zamieszkania. Obecnie zaś organ egzekucyjny zażądał wydania samochodu, który daje podatnikowi możliwość przemieszczania się w poszukiwaniu pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, może na wniosek lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2), a po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Zatem wstrzymanie przez sąd zaskarżonego aktu lub czynności zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, które należy rozumieć jako ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną.
Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast kompetencji do wstrzymania czy też zawieszenia samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 13 września 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), a organem władnym do zawieszenia takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Możliwość wstrzymania postępowania egzekucyjnego została przewidziana również w art. 35–35a u.p.e.a. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje także możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 u.p.e.a.).
Wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, złożony w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, należało zatem oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.