Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1176/09, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej u.p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r.
Skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego wniosła od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono wyrokowi Sądu pierwszej instancji, że mimo przedstawienia argumentów o posiadaniu przez skarżącą zgromadzonych środków z lat ubiegłych Sąd nie przyjął argumentacji podatniczki, a jedynie oparł się na decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymogów materialnych przewidzianych dla tego pisma. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 176 u.p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 u.p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym, to jest materialnym, właściwym tylko dla tego szczególnego pisma w postępowaniu sądowadministracyjnym, które ujęto w art. 176 u.p.p.s.a.
Do wymogów materialnych skargi kasacyjnej należą oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania. Skargę kasacyjną można bowiem oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a.). Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów, jakie miały w ocenie autora skargi kasacyjnej zostać naruszone w zaskarżonym orzeczeniu, z precyzyjnym podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu oraz innych jednostek redakcyjnych, użytych przez prawodawcę w powoływanym przepisie, a także ich uzasadnienie.
Sąd kasacyjny rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną jedynie w granicach wskazanych w niej zarzutów orz przedstawionych wniosków biorąc z urzędu pod uwagę tylko niewystępującą w rozpoznawanej sprawie nieważność postępowania (art. 183 § 1 u.p.p.s.a.). Wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych w opisany powyżej, a więc prawidłowy sposób nie został jednak spełniony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Autor tego środka zaskarżenia nie sformułował bowiem pod adresem objętego nią wyroku sądu pierwszej instancji żadnych zarzutów. Przedstawił jedynie luźne wywody, z których wynika, że nie zgadza się on z treścią rozstrzygnięcia. Tak sporządzona skarga kasacyjna nie spełnia wymogów materialnych i przesądza o jej odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a., do domyślania się, który konkretnie przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na myśli przedstawiając zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzutów naruszenia niewskazanych przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. GSK 356/04, ONSA i WSA z 2004 r., nr 3, poz. 72).
W skardze kasacyjnej nie zawarto również wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia (art.176 in fine u.p.p.s.a.), wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 u.p.p.s.a.), również uniemożliwia jej rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może i w tym zakresie domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, czego strona skarżąca oczekuje. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Skoro więc jej autor nie złożył jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, czego wymaga art. 176 u.p.p.s.a., to skarga kasacyjna pozbawiona została jednego ze swych podstawowych elementów.
Zasadą jest stosownie do art. 178 u.p.p.s.a., że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym niedopuszczalną skargę kasacyjną. W razie jednak nie dostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji niedopuszczalności skargi kasacyjnej i przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, kompetencje do odrzucenia skargi kasacyjnej wobec jej niedopuszczalności przysługują Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W myśl bowiem art. 180 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.