Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 1968/06) i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie ze skargi J. M.-P. i W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 września 2006 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od J. M.-P. i W. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 3.120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2009 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego: 20 kwietnia 2009 r.) J. M.-P. i W. P. złożyli w trybie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wniosek o sprostowanie przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że żądają sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 5 grudnia 2008 r. w zakresie stanu faktycznego dotyczącego spełnienia warunków związanych z nabyciem akcji w "transzy pracowniczej" Banku H. w ofercie publicznej.
W szczególności wnieśli o sprostowanie zapisów: "... sprzedała akcje nabyte w toku prywatyzacji Banku - puli przeznaczonej dla pracowników" poprzez usunięcie tego zapisu lub zastąpienie go następującym "akcje te nie pochodziły z puli przeznaczonej dla pracowników", sprostowanie zapisu: "za uprawniony uznaje się zarzut błędnego odwołania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do pojęcia publicznego obrotu papierami wartościowymi z art. 1 § 1 ustawy z dnia 22 marca 1991 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych (Dz.U. z 1994 r., Nr 58, poz. 239 ze zm.)" na słuszne stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie odwołania się do pojęcia publicznego obrotu papierami wartościowymi określonego w art. 1 § 1 cytowanej ustawy, sprostowanie zapisu: "...publiczny charakter oferty ma miejsce wtedy, gdy oferta adresowana jest do wszystkich, a nie tylko do ograniczonego kręgu osób, czyli wyłącznie do pracowników i osób fizycznych wchodzących w skład władz spółek (zob. tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II FSK 784/07, niepublikowany)" na zapis związany ze zdefiniowaniem pojęcia oferty publicznej z ustawy (elementy podatku nie mogą być nałożone aktem prawotwórczej wykładni, niemającym oparcia w przepisach ustawy), sprostowanie zapisu "...ocenie dla celów podatkowych poddawany był wyłącznie moment i okoliczności nabycia akcji przez skarżącą, a nie publiczny obrót akcjami Banku H. w ogóle" na zapis "przesłanki do zwolnienia podatkowego zawarte w art. 52 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.
Nr 90, poz. 416 ze zm.) muszą wystąpić równocześnie wobec tych samych akcji będących przedmiotem sprzedaży, a ich weryfikacja następuje w przypadku ich sprzedaży", sprostowanie zapisu dotyczącego kwestionowania prospektu emisyjnego jako formy przekazania informacji o papierach wartościowych i warunkach dotyczących ich nabycia, na zapis który jest zgody z ustawą.
Skarżący zaznaczyli także, że kwota kosztów postępowania kasacyjnego, jaka została od nich zasądzona jest bardzo wysoka. W ich ocenie Sąd powinien zastosować przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. i odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
W końcowej części wniosku storna skarżąca wskazała, że nie jest to polemika ze stanowiskiem Sądu i nie dąży do zmiany rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. (tak: Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r.). Nie ma wątpliwości, że sprostować można zarówno sentencję jak i uzasadnienie wadliwego wyroku.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny sprostowanie orzeczenia może objąć wyłącznie oczywiste omyłki jak i niedokładności takiego typu jak: przekręcenie nazwy strony lub organu, błąd gramatyczny, mylna pisownia. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie mogą to być natomiast mylne, w ocenie strony skarżącej, ustalenia sądu.
Rozpatrując niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sprostowanie uzasadnienia w formie jakiej żąda strona skarżąca nie mieści się w kategorii oczywistej omyłki bądź niedokładności, o jakiej mowa art. 156 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu wnioskowane sprostowanie sprowadza się w istocie do ingerencji zarówno w ustalenia stanu faktycznego poczynionego przez Sąd pierwszej instancji jak i ocenę tych ustaleń dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż skład orzekający na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. nie znalazł podstaw do zastosowania art. 207 § 2 p.p.s.a. i zasądził od skarżących kwotę 3.120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że ustawa nie precyzuje znaczenia pojęcia "przypadki szczególnie uzasadnione" o jakim mowa przywołanym wyżej artykule. Ocena, czy taki przypadek ma miejsce w rozpatrywanej sprawie należała do składu orzekającego, który dokonując oceny uwzględnił całokształt okoliczności sprawy i wziął pod uwagę fakty związane z przebiegiem postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny art. 156 § 2 w związku z § 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.