Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 943/09 pełnomocnik J. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 12 października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r.
Po rozpatrzeniu wniosku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek nie jest zasadny z następujących względów.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji skarżącego, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Tymczasem zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawiera żadnego uzasadnienia, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawnej możliwości prowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy sytuacja życiowa skarżącego uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej.
Jednocześnie stwierdzić należy, że paradoksalnie trudno domagać się od strony skarżącej uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, która ze swej istoty nie nadaje się i w ogóle nie wymaga wykonania. Skarżący kwestionuje bowiem decyzję dotyczącą odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, a więc akt o charakterze odmownym. Decyzja, na mocy której "odmawia" się wnioskodawcy określonego działania nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawych i nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać. Dlatego z tego już tylko względu wniosek zawarty w skardze kasacyjnej podlega oddaleniu.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.