Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 545/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skarg J. A. i I. A. uchylił zaskarżone decyzje z dnia 16 lipca 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Od powyższego wyroku organ wniósł skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. cofnięto wskazaną skargę kasacyjną.
W piśmie z dnia 4 marca 2014 r. Skarżący wnieśli o zasądzenie od Dyrektora na ich rzecz zwrotu kosztów "za wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną według norm przepisanych. (...) z zachowaniem 14 dniowego terminu (...)". W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że "Podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną stanowią art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy. Przyjąć w związku z tym należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Tak też wynika z uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną może cofnąć tę skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd; jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem – zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. – cofnięcie skargi kasacyjnej przez wnoszącego ją Dyrektora IS jest skuteczne.
Zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego nie podlega zwrotowi poza przypadkami, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 203 i 204 p.p.s.a. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie było możliwości uczynić zadość żądaniu Skarżących, gdyż nie ma do tego podstaw w art. 203 i 204, ani w innych przepisach p.p.s.a. do zwrotu poniesionych przez nich niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w sytuacji, gdy z uwagi na cofnięcie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznawał tejże skargi merytorycznie i postanowieniem umorzył postępowanie kasacyjne na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Powyżej powołana uchwała składu siedmiu sędziów NSA, w myśl której "art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną", zgodnie z jej brzmieniem, ma zastosowanie jedynie w przypadkach oddalenia skargi kasacyjnej, o których jest mowa w art. 204 p.p.s.a., co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.