Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 990/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 24 maja 2006 r. w spawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną A. M. We wniosku z dnia 29 grudnia 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 stycznia 2012 r. zwrócono się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przechodząc zaś do rozpoznania wniosku strony zacząć trzeba od uwagi, że z w/w art. 61 § 3 p.p.s.a., wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).
W niniejszej sprawie strona skarżąca uprawdopodobniła możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. W opinii NSA, okoliczności podane przez stronę rzeczywiście wskazują na wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia skutków, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd miał tu na uwadze zarówno rodzaj schorzeń na jakie cierpi skarżący i związane z nimi wydatki na leczenie i rehabilitację, jak i fakt pogorszenia stanu zdrowia, a także wysokość otrzymywanej emerytury oraz kwotę określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.