Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Wcześniej - postanowieniem z 9 listopada 2005 r. wstrzymał jej wykonanie.
Po wniesieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego wystąpiła wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, twierdząc, że egzekwowanie zaległości podatkowej naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i narażenia go na nieodwracalne skutki. Podniosła, że skarżący nie jest osobą majętną, a egzekucja spornych kwot spowoduje, że on i jego rodzina znajdą się w niedostatku.
Podniosła również, że sporna zaległość podatkowa nie istnieje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji upadło z chwilą wydania zaskarżonego wyroku (art. 61 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - "p.p.s.a."). Z tym momentem skarżący został pozbawiony udzielonej mu ochrony tymczasowej. Może mu być ona "przywrócona" na wniosek złożony do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. post. NSA z 9.VIII.2005 r. II FSK 885/05 - ONSAiWSA 2006 r. z. 1 poz. 8). NSA nie jest jednak związany wcześniejszym uwzględnieniem wniosku czy to w postępowaniu administracyjnym, czy też przed sądem I instancji. Orzeka samodzielnie w trybie przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 193 p.p.s.a.). Ponownie ocenia zatem zasadność wniosku, badając istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. gdzie mowa jest, że wstrzymanie wykonanie zaskarżonego aktu jest możliwe w razie stwierdzenia, że w związku z jego wykonaniem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie uprawdopodabnia tego rodzaju obawy w stopniu dostatecznym.
Choć uzasadnienie wniosku wskazuje na pewne okoliczności faktyczne z których wywieść możnaby przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, niemniej przywołane tam twierdzenia nie przekonują, by uiszczenie spornej zaległości wiązało się z niebezpieczeństwem nastąpienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Autorka wniosku dowodząc brak środków na uregulowanie egzekwowanych kwot wskazuje na fakt osiągania przez skarżącego stosunkowo niskich zarobków, pomijając jednak chociażby poinformowanie, czy skarżący posiada oszczędności bądź inne prawa majątkowe mogące służyć zaspokojeniu roszczeń Skarbu Państwa. Wskazuje wprawdzie, że skarżący czerpie dochody z najmu nieruchomości, lecz nie podaje choćby w przybliżeniu wartości przychodów z tego tytułu.
Co więcej, wniosku nie wsparto jakimikolwiek dokumentami potwierdzającymi sytuację majątkową skarżącego. Jedyne dokumenty, przedstawione dla udowodnienia celowości wstrzymania wykonania decyzji (i to w trakcie postępowania przed sądem I instancji) dotyczyły stanu zdrowia i sytuacji majątkowej jednego z jego synów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja wniosku jest niewystarczająca dla oceny stanu posiadania skarżącego.
Uniemożliwia tym samym ustalenie, czy sytuacja materialna skarżącego jest tego rodzaju, że uiszczenie należności, na którą opiewa zaskarżona decyzja, pociągnęłoby za sobą niebezpieczeństwo nastąpienia konsekwencji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny wniosek oddalił (art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.).