Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 października 2013 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), co obligowało Sąd do jej odrzucenia.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega skarga kasacyjna, będąca sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który poza spełnieniem wymagań przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, odpowiadać musi także pewnym rygorom szczególnym. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Skargę kasacyjną może sporządzić wyłącznie podmiot wskazany w art. 175 P.p.s.a. Ustanowienie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego w sądowoadministracyjnym postępowaniu kasacyjnym ma zapewnić skardze kasacyjnej profesjonalny poziom merytoryczny i formalny. Od fachowego pełnomocnika należy bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. Jak wskazuje się w piśmiennictwie "przymus adwokacki związany jest z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej [...], których niezachowanie grozi jej odrzuceniem bez merytorycznego rozpoznania [...]. Fachowy pełnomocnik powinien uchronić stronę przed takim niebezpieczeństwem."(por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
Obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika został nałożony na strony w tym celu, by zapewnić skardze wyczerpujące i oparte na skonkretyzowanych zarzutach uzasadnienie. Wymogom tym, sporządzający skargę pełnomocnik nie sprostał, a braki w tym zakresie są wystarczającą podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 180 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano bowiem, na której ze wskazanych w art. 174 P.p.s.a. podstaw opiera się wniesiony środek zaskarżenia, ani nie określono przepisów, których naruszenie stanowi istotę zarzutów kasacyjnych. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje, co do zasady, sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej, to strona wnosząca ten środek zaskarżenia wyznacza zakres postępowania kasacyjnego poprzez konkretyzację zarzutów kasacyjnych i przypisanie ich do określonej podstawy.
Sąd nie może zastępować wnoszącego skargę kasacyjną w tej roli, stąd braki we wskazanym powyżej zakresie należy traktować jako wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które wykluczają poddanie jej pod merytoryczne rozpoznanie.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uwagi na niespełnienie wymogów, o których mowa w art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w związku z czym – na podstawie art. 180 P.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.