Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1491/14, oddalającego skargę Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 września 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2006-2007 pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania.
Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07– treść orzeczeń dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi zatem poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a
Mając powyższe uwagi na względzie należy uznać, że skarżący nie wykazał, aby w jego sytuacji zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne i konieczne, bowiem organy z dużym prawdopodobieństwem przystąpią niezwłocznie do wykonania decyzji, która jest wadliwa, narażająca skarżącego na szkody, a której skutki będą bardzo trudne do odwrócenia. W ocenie skarżącego wysokość kwoty (800.000 zł), niesłusznie wyliczona w ramach postępowania podatkowego, a także fakt że decyzja jest ostateczna i wykonalna w pełni uzasadnia wstrzymanie jej wykonania. Takie stanowisko nie może przynieść spodziewanych przez skarżącego skutków, gdyż to, czy zaskarżona decyzja jest słuszna i zgodna z prawem pozostaje bez wpływu na ocenę wniosku. Przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. odnoszą się do kwalifikowanej dotkliwości wywołanej dla wnioskodawcy w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego, a nie merytorycznej oceny podejmowanych przez organy czynności.
Podobnie bez znaczenia jest argument dotyczący wysokości dochodzonych od skarżącego kwot. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie przewiduje automatycznego udzielenia ochrony tymczasowej w przypadku, gdy dochodzone są należności pieniężne w określonej wysokości. Wręcz przeciwnie, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Dopiero bowiem ich konfrontacja z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem przedstawiona przez skarżącego argumentacja opiera się na nieweryfikowalnych ogólnikach, a nie na konkretnych okolicznościach, które Sąd mógłby miarodajnie ocenić pod kątem wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Twierdzenia wnioskodawcy pozostają gołosłowne, bowiem niejasna jest jego sytuacja majątkowa w związku z brakiem jakichkolwiek danych źródłowych. Stwierdzić w tej sytuacji należy, że skarżący w sposób wystarczający nie wykazał, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia