Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 738/12, w sprawie ze skargi K. P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 18 lipca 2012 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia 21 maja 2012 r., odmawiającą uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji ostatecznej w części ustalającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. Organy podatkowe, opierając się na opinii technicznej, wynikach kontroli podatkowej oraz treści ewidencji gruntów i budynków, nie podzieliły stanowiska skarżącej jakoby posiadane przez nią domki letniskowe nie stanowiły budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.o.l.").
W skardze do sądu administracyjnego K. P. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie zażądało jej oddalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w motywach rozstrzygnięcia, analizując na wstępie specyfikę nadzwyczajnego postępowania wznowieniowego, a następnie rozważając pojęcie "budynku" jako przedmiotu opodatkowania w świetle regulacji u.p.o.l., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem strony, że sporne domki letniskowe nie powinny być kwalifikowane jako budynki. Końcowo zaznaczył, że nie dopatrzył się ani naruszeń prawa materialnego, ani przepisów postępowania i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji wyroku.
W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organu, mimo niestwierdzenia naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i brak wskazań co do dalszego postępowania;
- 3) art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu do sentencji wyroku, mimo stwierdzenia przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i podstawą rozstrzygnięcia jest właśnie art. 151 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oczywiście usprawiedliwiona.
W rozpatrywanej sprawie zasadny okazał się przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." W świetle cytowanego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że prawidłowo sporządzony wyrok powinien w szczególności prezentować w sposób jednoznaczny podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz spójną z nią argumentację, mającą uzasadniać wynik postępowania. Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie spełnia opisanego wymogu. Podczas gdy sentencja kontrolowanego wyroku wskazuje na uwzględnienie skargi (w punkcie 1 sentencji Sąd uchylił decyzję, w punkcie 2 stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, a w punkcie 3 zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącej), to pisemne motywy rozstrzygnięcia stanowią uzasadnienie dla oddalenia skargi.
Potwierdzają to bezsprzecznie przedstawione w tej części orzeczenia motywy, sformułowania oceniające stanowisko organu i skarżącej ("zaskarżona decyzja nie narusza prawa" – s. 5, "Zdaniem Sądu, z takim stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić" – s. 7, "sąd nie dopatrzył się ani naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania" – s. 11), a także przytoczona podstawa prawna rozstrzygnięcia (art. 151 p.p.s.a.). W tej sytuacji stwierdzić należy, że konstrukcja zakwestionowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wyroku nie pozwala na odtworzenie ani kierunku, ani podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia zarówno jego wykonanie, jak i instancyjną kontrolę zastosowania w sprawie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów (art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a.).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie, mając na uwadze rodzaj popełnionego błędu, Sąd kasacyjny uznał, iż zachodzi przesłanka uzasadniająca odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości w myśl art. 207 § 2 p.p.s.a.