Uzasadnienie
W sprawie ze skargi Spółki Wodnej "B." (I SA/Gl 324/07) wpłynął wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza M. i G. K. z dnia 14 lipca 2006 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. ze względu na zapadły w niniejszej sprawie w dniu 19 listopada 2007 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchylający zaskarżoną decyzję i zasądzający zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ podatkowy Burmistrz M. i G. K. w ostatnim czasie,nie zważając na wyrok WSA w Gliwicach, podejmuje wszelkie możliwe kroki mające na celu wyegzekwowanie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 289.320 zł. Zachodzi więc niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody – nawet w postaci pozbawienia jej możliwości dalszego funkcjonowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Z konstrukcji przytoczonego przepisu, wynika podstawowa cecha, którą powinien posiadać akt lub czynność, aby można było udzielić stronie skarżącej ochrony tymczasowej, mianowicie musi on być "wykonalny".
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 12 marca 2007 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 15 grudnia 2006 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza M. i G. K. z dnia 14 lipca 2006 r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2002 r. Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r. nie jest przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie. Decyzja z dnia 12 marca 2007 r. utrzymuje w mocy decyzję odmowną z dnia 15 grudnia 2006 r. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).
Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W omawianej sprawie skarżąca spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji Burmistrza M. i G. K. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego - co należy podkreślić - nienoszącego znamion wykonalności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.