Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 lutego 2016 r., J. S. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 25 września 2015 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącemu szkodę w postaci uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości 63.627,00 zł, co w chwili obecnej stanowi dla skarżącego bardzo wysoką kwotę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015r. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego. Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione, ponieważ skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej i życiowej, a jedynie ogólnie wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu szkodę w postaci uiszczenia zobowiązania podatkowego, które stanowi dla niego bardzo wysoką kwotę. Również dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych nie dały podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia od powyższej oceny na etapie postępowania kasacyjnego, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania spornej decyzji. W aktualnym wniosku nie udzielono Sądowi żadnych informacji (ew. dokumentów źródłowych) o sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować ww. twierdzenia. Innymi słowy uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącego nie są znane.
W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.
Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W niniejszej sprawie Sądowi nie przedstawiono danych pozwalających na stwierdzenie, że przymusowa zapłata zobowiązania przekracza zdolności płatnicze skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a.