Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 97/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną przez C. M. – dalej jako "Skarżący", interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w B.) z dnia 27 października 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Finansów, którą cofnął pismem z dnia 26 lutego 2013 r.
W sprawie została złożona także odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według sześciokrotności stawki minimalnej.
Postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne oraz zasądził na rzecz Ministra Finansów kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Skarżący złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2013 r. poprzez orzeczenie co do zwrotu kosztów oraz wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie zgodnie z żądaniem jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Przepis ten zatem nie reguluje zwrotu kosztów postępowania strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, który został uregulowany w Dziale V dotyczącym zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami. Z tego powodu na podstawie przytoczonego na wstępie przepisu nie było możliwie orzeczenie o zwrocie kosztów zastępstwa prawnego przez Ministra Finansów na rzecz Skarżącego.
Zasadą jest, że strony postępowania przed sądem administracyjnym ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej – art. 199 P.p.s.a. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami z tym, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe. Z kolei art. 209 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. W myśl wskazanego wyżej art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Jak wynika z powyższego zwrot kosztów na rzecz strony wnoszącej odpowiedź na skargę kasacyjną w przypadku umorzenia postępowania z powodu cofnięcia skargi kasacyjnej nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 P.p.s.a. Tylko w wymienionych tam przypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 157, art. 193 i art. 209 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji