Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 347/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie odmowy załatwienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji dot. wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego zostało doręczone stronie skarżącej dnia 4 listopada 2011 r. - co wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki. Przewidywany ustawą termin do wniesienia skargi upłynął zatem dnia 5 grudnia 2012 r., tj. trzydziestego dnia od dnia doręczenia stronie skarżącej decyzji – art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 - zwanej dalej: p.p.s.a.), podczas, gdy skarga została wniesiona przez stronę w dniu 18 stycznia 2012 r., a więc po terminie.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. przez błędne zastosowanie.
W uzasadnieniu wskazano, że skarga została złożona w terminie, bowiem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2011 r. o sprostowaniu z urzędu pouczenia o sposobie zaskarżenia aktu, zawarte w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2011 r., zostało doręczone w dniu 21 grudnia 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest zasadny.
Należy wskazać, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynoszący trzydzieści dni liczony jest od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wniesienie zaś skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności, czyli warunek (wymóg) prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Niezachowanie tej przesłanki uniemożliwia kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny.
Początkową datą terminu jest dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu (art. 83 § 1 p.p.s.a. i art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 września 2011 r. zostało doręczone stronie w dniu 4 listopada 2011 r., to termin do wniesienia skargi upłynął dnia 5 grudnia 2012 r.
Stanowisko WSA nie jest jednak prawidłowe. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w dniu 28 listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. sprostowało z urzędu pouczenie zamieszczone w postanowieniu z dnia 28 listopada 2011 r. o możliwości złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, wskazując, że stronie służy prawo do wniesienia skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia, a także przedstawiając tryb i wymogi wniesienia skargi. Postanowienie to strona otrzymała w dniu 21 grudnia 2011 r.
W niniejszej sprawie pouczenie zawarte w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2011 r. było wadliwe, co jest w sprawie bezsporne, gdyż zostało przez organ sprostowane. Nie można zatem stronie zarzucać, że skargę złożyła po terminie w sytuacji, gdy wniesiono ją w dniu 18 stycznia 2012 r., a więc przed upływem 30 dni od daty otrzymania postanowienia prostującego pouczenie.
W ocenie NSA, skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została sformułowana w sposób bardzo niestaranny, pełnomocnik strony bezkrytycznie używa funkcji kopiowania tekstu, a sam tekst jest zredagowany niezwykle niedbale.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Brak było podstaw do zastosowania tej części art. 185 § 1 p.p.s.a., która mówi o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż wojewódzki sąd administracyjny nie będzie ponownie rozpoznawał kwestii braków formalnych skargi, lecz merytorycznie ją rozpozna.
Jeśli zaś chodzi o zasądzenie kosztów postępowania, to wniosek strony w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Stosownie bowiem do treści art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. Z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W niniejszej sprawie zapadło zaś postanowienie. Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzeczono o zwrocie kosztów sądowych.
Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu będzie kwestia zwrócenia skarżącemu nadpłaconego wpisu od skargi.