Uzasadnienie
W wyroku z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1469/13, w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 14 października 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny: (1) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3444/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz (2) zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniosła uzupełnienie ww. wyroku NSA co do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie rozprawy pełnomocnik złożyła wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu oraz złożyła stosowne oświadczenie o nieotrzymaniu należnego wynagrodzenia w całości bądź części. Kolejno podniesiono, że w pisemnym uzasadnieniu wyroku brak jest rozstrzygnięcia co do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy stwierdzić, że art. 209 i 210 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami, natomiast orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnym od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a., zaś od dnia 15 sierpnia 2015 r. – art. 250 § 1 p.p.s.a.), należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym przepisami art. 258-261 p.p.s.a. Uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w omawianym przedmiocie związane jest jedynie z kontrolą instancyjną tego rodzaju orzeczeń wydanych przez Sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1412/04, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA).
Stosownie do art. 250 (250 § 1) oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por. postanowienia NSA: z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1799/15; z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FPS 3/13; z dnia 28 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1864/14; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1412/04, CBOSA).
Wyjaśnić jeszcze można, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) a w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd (art. 258 § 4 p.p.s.a., dodany przez art. 1 pkt 72 lit. d ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.658) o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.).
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1132/12, CBOSA).
W związku z powyższym, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.