Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 55/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż w roku 2004 spółka była wieczystym użytkownikiem nieruchomości gruntowej położonej w L. przy Al. W. (działka nr [...] o powierzchni 1.365,00 m2 oznaczonej symbolem dr - droga) i ul. C. [...], ul. G., Al. W. (działka nr [...] o powierzchni 59.463,00 m2, oznaczonej symbolem Bi - inne tereny zabudowane) i taką powierzchnię wykazywała do opodatkowania - jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2004 r. z dnia 19.01.2004 r., a także w kolejnych deklaracjach korygujących z dnia 28.01.2004 r., 07.10.2004 r. i 07.07.2008 r.
W dniu 30.12.2009 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2004 r. wraz z kolejną korektą deklaracji, gdzie wskazano do opodatkowania powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 34.158,92 m2 z uwagi na wyłączenie z opodatkowania pasów drogowych dróg wewnętrznych (o pow. 26.669,08 m2). Wykazano również budowle o wartości 8.826.408,70 zł, pomniejszając wartość wykazaną w korekcie z dnia 07.07.2008 r. (12.166.327,44 zł) o wartość budowli dróg wewnętrznych, wartość oświetlenia dróg wewnętrznych, a także wartość konstrukcji masztu reklamowego z napisem "M." jako nietrwale związanego z gruntem. Według tej korekty należny podatek powinien wynieść 510.068 zł.
W ocenie Spółki, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2002, Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: u.p.o.l. - w brzmieniu z 2004 r.) w 2004 r. nie podlegały opodatkowaniu pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, co oznacza, że wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości dotyczy nie tylko dróg położonych na gruntach sklasyfikowanych jako drogi w ewidencji gruntów i budynków.
Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 1 września 2010 r. określił Spółce podatek od nieruchomości na 2004 r. w kwocie 588.169,00 zł.
Organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 59.463,00 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.213,60 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności handlowej na powierzchni powyżej 1.800,00 m2 (od jednego budynku) o powierzchni użytkowej 16.787,00 m2 oraz budowle o wartości 12.051.628 zł.
W ocenie Prezydenta Miasta L., wyłączeniu z opodatkowania w stanie prawnym na 2004 r. podlegały tylko drogi wewnętrzne położone na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako droga, oznaczone symbolem "dr". Dlatego za zasadne uznał wyłączenie z opodatkowania tylko działki nr 7/11 o powierzchni 1.365 m2 oraz proporcjonalnie wartość budowli drogi związanej z przedmiotową działką (103.150,72 zł) i wartości oświetlenia dotyczącego tej działki (11.548,75 zł). Organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska Spółki o wyłączeniu z opodatkowania wartości konstrukcji masztu reklamowego z napisem "[...]" jako nietrwale związanego z gruntem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta L. określającą Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2004 r. na kwotę 588.169 zł i określiło zobowiązanie w tym podatku w kwocie 587.260 zł, podzielając jednak pogląd, że jeżeli działka nr 43 nie została sklasyfikowana w ewidencji symbolem "dr", nie może być mowy aby zlokalizowane były na niej drogi wewnętrzne, podlegające wyłączeniu od opodatkowania.
Organ odwoławczy podniósł, że istotne jest dla celów uzyskania wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości łączne wystąpienie gruntu (pasa drogowego) sklasyfikowanego w ewidencji jako użytek gruntowy o nazwie "droga" i położenie na tym gruncie budowli drogi w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dalej: u.p.b. Pas drogowy, jako wydzielony liniami granicznymi grunt sklasyfikowany jest w ewidencji, natomiast fakt istnienia drogi, jako budowli, może być potwierdzony oględzinami i dokumentami ewidencji środków trwałych.
Kolegium wskazało nadto,że na konieczność uwzględnienia przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków, a treść art. 2 ust.2 u.p.o.l. nie potwierdza tez odwołania, iż tam gdzie ustawodawca chciał odwołać się do danych z ewidencji gruntów i budynków, czyni to wyraźnie.
Kolegium wskazało, że nie podziela ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie braku podstaw do wyłączenia z opodatkowania naziemnej konstrukcji masztu z napisem "[..]" (pylon reklamowy) o wartości 72.127,68 zł jako nietrwale związanego z gruntem.
Podkreślając, że Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazała, że część budowlana masztu, czyli fundament jest budowlą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast naziemna konstrukcja, która jest przytwierdzona do betonowego fundamentu za pomocą śrub, powinna być wyłączona z opodatkowania. Kolegium zanegowało postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji wskutek braku powiadomienia Spółki o czynnościach oględzin i brak protokołu z tej czynności, a w konsekwencji tego wyłączyło z podstawy opodatkowania budowli - kwotę 72.127,68 zł (naziemna konstrukcja masztu).
Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, że wyłączeniu z opodatkowania, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., podlegał grunt (pas drogowy) - działka nr 7/11 określona w ewidencji gruntów i budynków jako droga symbolem "dr". Określając wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2004 rok, Kolegium za podstawę opodatkowania gruntów przyjęło dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie, z którymi powierzchnia działki nr 43 podlegającej opodatkowaniu w 2004 roku wynosi 59.463,00 m2. Z uwagi natomiast na brak w ewidencji gruntów i budynków powierzchni użytkowej niektórych budynków oraz uwzględniając wyjaśnienia Spółki odnośnie powierzchni użytkowej, organ odwoławczy przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową budynków deklarowaną przez Spółkę w korekcie deklaracji z dnia 30.12.2009 r.
Określając podstawę opodatkowania budowli Kolegium przyjęło wartość budowli podaną w korekcie deklaracji złożonej w dniu 07.07.2008 r. w kwocie 12.166.327,44 zł (w której została ujęta wartość fundamentu i konstrukcji naziemnej masztu z napisem "[...]") pomniejszoną o wartość budowli usytuowanych na działce 7/11 (167.310,90 zł) i wartość masztu reklamowego (72.127,68 zł).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Według pełnomocnika spółki naruszenia art. 2 ust. 3 okt 4 u.p.o.l. należy upatrywać w uznaniu przez organy,że w 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały pasy drogowe, drogi wewnętrzne oraz obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługa ruchu, zlokalizowane na gruntach spółki z tego powodu, że nie są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr".
Nie uznając słuszności skargi sąd pierwszej instancji po przypomnieniu treści art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. stwierdził,że ustawa ta nie zawiera definicji pojęć, którymi posługuje się cytowany przepis, t.j. "pas drogowy" oraz " droga". Tym samym zasadnym jest odwołanie się do znaczenia tych pojęć nadawanych im w ustawie o drogach publicznych. O zasadności tego stanowiska, zdaniem sądu, zaświadcza to,że ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953) cytowany przepis u.p.o.l. otrzymał właśnie takie brzmienie, i która również nadała nową treść art. 4 ustawy o drogach publicznych definiując pas drogowy i drogę a nadto, że ustawa o drogach publicznych jest podstawowym aktem regulującym kwestie związane z drogami i zarządzaniem nimi, co czyni uprawnionym przyjęcie, iż użyte pojęcia w art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. powinny być odczytywane w znaczeniu jakie nadaje im ustawa o drogach publicznych.
W dalszej kolejności uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że droga jest budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Budowlą są również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej: u.d.p. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Art. 8 ust. 1 u.d.p. należy - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej - odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 u.d.p.
Powyższe oznacza również, że wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. podlegać będzie wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym zlokalizowana jest droga oraz budowla drogi, posadowiona na tym gruncie wraz z funkcjonalnie związanymi z nią obiektami. Dla wykazania, iż konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest odwołanie się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 193,poz.1287 ze zm., dalej: "p.g.k.") stanowiąc, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
W ocenie Sądu, mając na względzie zasady techniki prawodawczej zbędne było powtórzenie w ustawie podatkowej treści art. 21 p.g.k. poprzez wyraźne wskazanie w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., iż decydujące znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Z treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że dane z ewidencji mają znaczenie decydujące dla ustalenia podstawy opodatkowania, gdyż inaczej zbędne byłoby zastrzeżenie, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Jeśli zatem, podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a z ewidencji tej nie wynika, aby sporna działka nr 43 stanowiła grunty pasów drogowych dróg wewnętrznych w rozumieniu u.p.o.l., to brak jest podstaw do przyjęcia, iż działka ta i umieszczone na niej budowle stanowiły, odpowiednio, pasy drogowe i zlokalizowane na nich drogi, objęte zwolnieniem od opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Nie jest bowiem drogą wewnętrzną sieć budowli, służących wewnętrznej komunikacji w obrębie terenu zajmowanego przez przedsiębiorcę (na terenie jego zakładu). Tym samym i grunt, na którym budowla taka jest posadowiona nie może być uznany za pas drogowy.
Sąd I instancji wskazał,że organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest starosta, zaś zmiana danych objętych ewidencją może być dokonana tylko przez ten organ. Skarżąca Spółka nie kwestionowała z kolei ustalenia, że nie wnioskowała o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie klasyfikacji spornej działki nr 43 na użytek gruntowy "droga" – dr. Tym samym zasadne jest stanowisko Kolegium, że w kontekście art. 21 ust. 1 p.g.k., podatnicy i organy zobligowane są do przyjęcia zapisów ewidencji gruntów i budynków, będącej dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.
Konkludując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, nie jest istotne rzeczywiste przeznaczenie gruntu, lecz jego sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków i z tego też powodu nie mają znaczenia zawarte w skardze rozważania na temat charakteru dróg należących do Spółki. Bez względu na ich specyfikę, nie mają one wymaganego oznaczenia symbolem "dr", a tylko to, jak już wyjaśniono wyżej, decyduje o możliwości skorzystania z wyłączenia od opodatkowania. Wobec powyższego, opinia biegłego rzeczoznawcy sporządzona na zlecenie strony skarżącej nie mogła wywołać żadnych skutków procesowych, a w szczególności doprowadzić do uznania, że wszystkie drogi wewnętrzne zlokalizowane na gruntach Spółki powinny zostać wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W skardze kasacyjnej W.Poland Sp. z o.o., jako następca prawny M.Cash S.A. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- • art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 21 Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 68 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dalej: "Rozporządzenie w sprawie ewidencji"), pkt 7 lit a) części 3 załącznika nr 6 do Rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zwolnienie określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy grunty, na których położone są budowle dróg oraz obiekty związane z zabezpieczeniem i obsługą ruchu są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "dr".
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- • art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1, 191 oraz 194 §3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO, wydanej z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wynikającym z oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, mimo dysponowania materiałem dowodowym wskazującym na fakt, iż ewidencja gruntów i budynków nie odzwierciedlała rzeczywistego występowania dróg w rozumieniu ustawy o drogach publicznych na terenie nieruchomości Spółki.
W związku z tak postawionym zarzutem wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO nie podzieliło stanowiska i argumentacji Spółki podważających znaczenie zapisów ewidencji gruntów i budynków dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonego w art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l., opowiadając się za odmienną linią orzeczniczą sądów administracyjnych i poglądach prawnych tam wyrażanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, dlatego podlega uwzględnieniu na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej w skrócie "p.p.s.a.).
Istotą sporu w sprawie jest zagadnienie wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków.
Należy zauważyć, że opodatkowanie dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wywoływało wątpliwości interpretacyjne, tak co do wiążącego charakteru zapisów ewidencji gruntów i budynku, jak i co do charakteru dróg wewnętrznych objętych zwolnieniem. Zostały one wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powołaną uchwałą zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".
Uchwała ta ma ogólną moc wiążącą (art.269 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę kasacyjną winien ją uwzględnić przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Ponadto w pełni podziela wyrażone w niej zapatrywania oraz wspierającą ją argumentację i nie znajduje podstaw do ponownego przedstawienia tej kwestii poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art.2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych.
Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 ust.1 tej u.d.p. droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi.
Wyjaśniając treść art.21 p.g.k. Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów o budynków mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.
Z powołanych wyżej względów za zasadny należy uznać zarzut kasacyjny dotyczący błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art.2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art.21 p.g.k., tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy ze względu na naruszenie prawa materialnego. Uzasadnia to uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Orzekając o wynagrodzeniu pełnomocnika sąd miał na uwadze § 3 ust. 1 pkt 1 lit f oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153).
Rozstrzygając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Konieczne będzie przy tym rozważenie, czy zebrany w postępowaniu materiał dowodowy będzie wystarczający dla oceny, czy istotnie na spornych gruntach znajdowały się budowle dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy podatkowej i przy uwzględnieniu wykładni pojęcia dróg wewnętrznych, dokonanej w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013r., II FSK 2/13.