Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1393/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę N. Sp. j. w K. (obecnie: "S." Sp. z o.o. w S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 4 lipca 2012 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. i 2012 r.
Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:
Wnioskiem z 13 stycznia 2012 r. Skarżąca zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], działka [...], za 2011 i 2012 rok.
Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z 22 marca 2012 r., odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2011 i 2012. Uzasadniając oddalenie wniosku, organ argumentował, że stawki podatku przyjęte przez Radę Miejską w Skawinie nie naruszały limitów przewidzianych w obwieszczeniach Ministra Finansów. Według obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2011 (M.P. z 6 sierpnia 2010 r.), górna stawka podatku od nieruchomości od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń na rok 2011 wynosiła 4,27 zł/m2. Rada Miejska w Skawinie uchwałą z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 625 poz. 5038) przyjęła stawkę w wysokości 4,22 zł/1 m2.
Natomiast zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów na rok 2012 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w roku 2012 (M.P. z 25 października 2011 r.) górna stawka podatku od nieruchomości wynosiła 4,45 zł/m2. Rada Miejska w Skawinie uchwałą z dnia 30 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 574 poz. 6375) przyjęła stawkę w wysokości 4,45 zł/m2.
Po rozpatrzeniu odwołania wspólnika Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z 4 lipca 2012 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U z 2010 Nr 95 poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.), w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1) lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust.
2. Jak wskazuje się w literaturze, przepis powinien być stosowany jedynie w przypadku niepodjęcia uchwały na dany rok do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy. Stawki w decyzjach o podatku od nieruchomości wydawanych w stosunku do podatnika były zgodne z uchwałami Rady Gminy i nie wykraczały poza limity przewidziane w obwieszczeniach Ministra Finansów. Każda z uchwał weszła w życie przed kolejnym rokiem podatkowym, a zatem nie znajdował zastosowania art. 20a u.p.o.l.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka argumentowała, że regulacja podatku wynika z ustawy, a nie z obwieszczeń Ministra Finansów, zaś niezgodność uchwały Rady Gminy z ustawą powoduje nieważność uchwały z mocy prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w kontrolowanej sprawie określenie stawek podatku w przypadku budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych było prawidłowe, gdyż przepisy u.p.o.l. przewidują waloryzację stawek, zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy. Rada Miejska w Skawinie podjęła stosowne uchwały w następstwie wydanych przez Ministra Finansów obwieszczeń i stosownie do wyznaczonych w obwieszczeniach maksymalnych granic wysokości stawek podatku.
Ponadto uchwały wydano przed kolejnym rokiem podatkowym, a zatem nie znajdował zastosowania art. 20a u.p.o.l., zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1) i 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 § 1, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i lit. c) i § 2 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego w zakresie obowiązującej stawki podatku, polegającą na przyjęciu iż Rada Miejska w Skawinie, uchwalając podatki, nie ma obowiązku respektować ustaw, co stanowi naruszenie przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło WSA w Krakowie do przyjęcia, że w sprawie nie ma zastosowania art. 133 ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 roku. W konsekwencji WSA w Krakowie uznał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 217 Konstytucji RP, bowiem znaczenie prawne ma obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. O wyniku przeprowadzonej oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku przesądziły zasadnicze, wręcz rażące ułomności tej skargi. Jakkolwiek w początkowej jej części mowa jest o tym, że skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174, to jednak z analizy jej treści wynika ograniczenie meritum zarzutów do kwestii naruszeń przepisów postępowania. Jednoznacznie przyznał to autor skargi kasacyjnej wywodząc co następuje: "Uznanie przez WSA w Krakowie, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 133 ustawy o działalności leczniczej jest błędem skategoryzowanym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli uchybienie WSA w Krakowie polegającym na nieprawidłowej ocenie co do zastosowania przez Stronę przeciwną normy art. 133 ustawy o działalności leczniczej, mimo że przepis ten powinien być zastosowany, a WSA w Krakowie tego nie uczynił" (pisownia oryginalna – s. 2 skargi kasacyjnej).
Ze stwierdzenia tego można by wnosić, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie obowiązany był zastosować wymieniony przepis ustawowy, co oczywiście kłóci się z elementarnymi założeniami porządku prawnego. Nie bardzo też wiadomo, jak rozumieć uwagę o błędnej ocenie stanu faktycznego przez sąd administracyjny pierwszej instancji polegającej na przyjęciu, "iż Rada Miejska w Skawinie uchwalając podatki nie ma obowiązku resetować ustaw" (s. 1 skargi kasacyjnej). Tajemnicą autora skargi kasacyjnej pozostaje znaczenie tego zwrotu, którego treści – mimo wytężonych wysiłków Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie udało się ustalić. Z żadnego fragmentu uzasadnienia zapadłego wyroku nie da się wreszcie wyprowadzić wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie opowiedział się za brakiem możliwości zastosowania w sprawie art. 217 Konstytucji RP. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, Sąd ten całkowicie jasno i precyzyjnie wypowiedział się w przedmiocie prawidłowości stawek podatkowych określonych przez Radę Miejską w Skawinie, przekonująco wyjaśniając kryteria, którymi się ona kierowała.
Przytaczając stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., na s. 2 i 3 uzasadnienia wyroku wskazano również na istotę relacji pomiędzy uregulowaniem wprowadzonym przez art. 133 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. – Dz. U. z 2015 r. poz. 618) a wysokością waloryzowanych – stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.o.l. – stawek podatku.
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.