Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lutego 2004 r. Sygn. akt I SAB/Kr 7/98, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm. – dalej jako ppsa.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) umorzył postępowanie ze skargi J. P. jako bezprzedmiotowe.
Sąd przedstawiając stan sprawy wyjaśnił, że J. P. pismem z dnia 23 marca 1998 r. złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w przekazaniu trzech odwołań wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. tj. odwołań z dnia 3 grudnia 1997 r. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia 18 listopada 1997 r. nr..........
Na wezwanie Sądu z dnia 30 stycznia 2001 r. Skarżący przedłożył kserokopię pisma z dnia 3 grudnia 1997 r. zatytułowanego "odwołanie", z którego treści wynikało, że zawierało ono tylko pierwsze i drugie odwołanie. Natomiast w miejscu decyzji... została wskazana decyzja nr..., której kserokopia również znajdowała się w aktach sprawy.
Wójt Gminy P. pismem z dnia 19 lutego 2002 r. zaprzeczył, aby otrzymał odwołania, o których mowa w skardze J. P..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów nie wynika, aby skarżący złożył sporne odwołania. Ciężar dowodu spoczywał zaś na nim, gdyż to on wywodził z powyższego faktu korzystne dla siebie skutki prawne.
Skargą kasacyjną J. P. zaskarżył w całości wyżej opisane postanowienie Sądu I instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę przepisu art. 125 § 1 pkt 3 oraz art. 130 § 1 ppsa. a to poprzez umorzenie postępowania pomimo, że nie zostało ono uprzednio zawieszone, a także pomimo, iż nie zachodziła niemożność nadania sprawie dalszego biegu. Wskazując na powyższe podstawy autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem rozpoznania skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. oraz Wójta Gminy w P. oraz o zasądzenie na rzecz R. K. kosztów pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji nieprawidłowo przyjął, iż skarga J. P. dotyczyła bezczynności Wójta Gminy P. w rozpoznaniu odwołań wyłącznie od trzech decyzji stosownie oznaczonych. Z pism skarżącego, w szczególności z pisma z dnia 30 kwietnia 2001 r., z dnia 1 sierpnia 2001 r. oraz z dnia 19 marca 2002 r. wynika, że skarga dotyczy bezczynności w rozpoznaniu 8 decyzji. Sąd I instancji w sposób nieprawidłowy przyjął, że brak wykazania przez skarżącego złożenia odwołań stanowi przeszkodę w nadaniu sprawie dalszego biegu. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2003 r. Sąd zobowiązał bowiem Wójta Gminy P. do "przedstawienia oddzielnie dla każdego postępowania podatkowego wymienionego przez skarżącego w piśmie z dnia 30 lipca 2001 r. informacji o sposobie zakończenia każdego postępowania." W aktach brak jest dowodu przesłania takiego wezwania do organu, jak i jego odpowiedzi, przy czym powyższego postanowienia Sąd nie zmienił ani nie uchylił.
W tej sytuacji stwierdzić należy w ocenie autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez brak doręczenia postanowienia dowodowego oraz brak przeprowadzenia powyższego dowodu.
Sąd I instancji umorzył postępowanie z obrazą art. 130 § 1 ppsa. albowiem w myśl tego przepisu w przypadku, gdyby nawet zachodziła, czemu skarżący przeczy, niemożność nadania sprawie dalszego biegu, sprawa winna najpierw na mocy art. 125 § 1 pkt 3 ppsa. zostać zawieszona, a dopiero po upływie 3 lat mogłaby zostać umorzona w razie braku wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Zdaniem skarżącego w sprawie nie zachodziła przesłanka zawieszenia postępowania, a tym bardziej brak było podstaw do jej umorzenia.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna przeto podlegała oddaleniu.
Autor Skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 3 oraz art. 130 § 1 ppsa. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub nie wykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. Z kolei art. 130 § 1 ppsa. stanowi, że Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Ponadto sąd umorzy postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny.
Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Sąd I instancji nie stosował w niniejszej sprawie żadnego z wyżej wymienionych przepisów a zatem żadnego z nich naruszyć nie mógł. Nie zaistniała również sytuacja tego rodzaju, że wskazane wyżej przepisy w niniejszej sprawie powinny zostać przez Sąd I instancji zastosowane a Sąd tego nie uczynił.
Sąd I instancji umorzył postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie dlatego, że nie można było nadać jej dalszego biegu ale dlatego, iż uznał je za bezprzedmiotowe.
W stanie faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji i nie podważonym skutecznie przez autora skargi kasacyjnej prawidłowe było, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Sąd I instancji ustalił bowiem, że brak jest przedmiotu zaskarżenia.
Skarżący czyniąc przedmiotem skargi bezczynność organu winien udowodnić, że organ w takiej bezczynności rzeczywiście pozostaje. Tymczasem jak wynika z ustaleń Sądu I instancji znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy fakt złożenia odwołań, odnośnie których w bezczynności miał według skarżącego pozostawać Wójt Gminy P. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie został wykazany. Za dowód złożenia odwołań nie mogą być uznane wyimki z obszernej korespondencji skarżącego z organami podatkowymi – dowolnie wybrane przez skarżącego – w sytuacji, gdy organ podatkowy, stwierdza, na podstawie posiadanych ewidencji, że takie odwołania nie zostały złożone.
Skarżący stawiając zarzuty braku doręczenia postanowienia dowodowego oraz braku przeprowadzenia dowodu jak również nieprawidłowego ustalenia ilości odwołań, odnośnie których rozpatrzenia organy podatkowe pozostają w bezczynności, nie powiązał ich z konkretnym przepisem ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani zobowiązany do zastępowania skarżącego w prawidłowym formułowaniu skargi kasacyjnej. Zarzut ten z całą pewnością nie może być powiązany z naruszeniem art. 125 § 1 pkt 3 jak i art. 130 § 1 ppsa.
Wobec powyższego, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O przyznaniu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.