Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 5 października 2007 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i zasądził od M. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 3.600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 2 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się o sprostowanie powyższego wyroku w ten sposób aby w jego punkcie 2 wskazane zostało, iż koszty zasądzone zostały na rzecz Skarbu Państwa — Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Sąd Rejonowy w P. oddalił wniosek o nadanie przedmiotowemu wyrokowi klauzuli wykonalności ze względu na brak podstaw do przyjęcia na gruncie obowiązujących przepisów, iż Dyrektor Izby Skarbowej w P. może być wierzycielem i może być nadana na jego rzecz klauzula wykonalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 156 § 1 sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W literaturze wskazuje się, że sprostowanie wyroku może nastąpić również na wniosek jednej ze stron postępowania, a powołane we wskazanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Zakamycze 2006, s. 335-339).
W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek organu stanowi konsekwencję argumentacji przyjętej przez Sąd Rejonowy w P. w postanowieniu z 25 stycznia 2011 r. Sąd wskazał w jego uzasadnieniu, że w przedłożonym tytule egzekucyjnym — wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego — jako dłużnik wskazany jest wyłącznie Dyrektor Izby Skarbowej. Sąd Rejonowy wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ma osobowości prawnej i co za tym idzie, nie ma zdolności sądowej w Postępowaniu przed sądem cywilnym, zaś Skarb Państwa nie został w ogóle wskazany w tytule. W konsekwencji, ponieważ wierzyciela nie można domniemywać a wnioskodawca nie jest wymieniony w tytule, na jego rzecz — nie można było nadać klauzuli wykonalności.
Wniosek o sprostowanie odnosi się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w postępowaniu sądowoadministracyjnym i podlega ocenie na gruncie przepisów regulujących to postępowanie. Zgodnie z przepisami ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądza koszty postępowania na rzecz jednej ze stron to jest skarżącego albo organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie jest jednak Skarb Państwa. Uczestnictwo organu w postępowaniu stanowi konsekwencję przyznania mu kompetencji do wydania określonego aktu administracyjnego. Organ broni w postępowaniu legalności wydanego przez siebie aktu. Udział organu w postępowaniu przed sadem administracyjnym stanowi tym samym realizację władczej funkcji państwa w sferze imperium, nie zaś w sferze dominium, organ nie jest więc w tym postępowaniu statio fisci.
Takie ukształtowanie strony podmiotowej postępowania przed sądami administracyjnymi nie wpływa w żaden sposób na charakter, jakie organy administracji publicznej posiadają na gruncie prawa cywilnego i prawa finansowego.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zasądził koszty postępowania zgodnie z przepisami ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja wyroku została sformułowana prawidłowo i nie nosi znamion niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Nieporozumienie na którym oparte zostały powołane przez wnioskodawcę orzeczenia Sądu Rejonowego nie może zostać naprawione poprzez sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Należy w konsekwencji uznać, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do sprostowania wyroku określone w art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.