Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r., I SA/Gl 1700/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Zbigniewa R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 września 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Jak wynika z treści zaskarżonego wyroku Zbigniew R. wniósł o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 kwietnia 2005 r., którą to utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o odpowiedzialności podatkowej Zbigniewa R. za zaległości podatkowe "P." spółki z o.o. Zdaniem wnioskodawcy decyzja z dnia 7 kwietnia 2005 r., została wydana po upływie terminu przedawnienia.
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowania. Po wznowieniu postępowania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 6 lipca 2005 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Odwołanie nie przyniosło spodziewanego skutku, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 7 września 2005 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do wznowienia postępowania. Brak było również w ocenie organu innych podstaw prawnych do uchylenia tejże decyzji.
Decyzję tą, podatnik postanowił zaskarżyć. W swej skardze podatnik zarzucił organom podatkowym, że te wydają sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia, albowiem z jednej strony wznawiają postępowania a z drugiej strony w osobnej decyzji stwierdzają, że brak jest podstaw do wznowienia. W dalszej części skargi skonkretyzował zarzut, podkreślając, że dotyczy on wydania ostatecznej decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki za 1998 r. w roku 2005, a więc po upływie 5-letniego okresu przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w objętej skargą decyzji.
Z argumentacją tą nie zgodził się skarżący, który w piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2005 r., podniósł, że skoro organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, to znaczy, że były spełnione przesłanki do wznowienia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie swoich rozważań, sąd I instancji podniósł, że istota zaistniałego sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej. Dokonując analizy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ poświęconych instytucji wznowienia postępowania, sąd I instancji uznał, że takich podstaw nie było. Sąd podkreślił, iż w toku przeprowadzonego postępowania nie wykazano istnienia jakiejkolwiek przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Ponadto wskazał, że rozpatrując wniesioną skargę nie miał prawnej możliwości dokonania oceny merytorycznej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 kwietnia 2005 r. W dalszej części uzasadnienia sąd odnosząc się do stanowiska zawartego w skardze, dotyczącego wydawania przez organy sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć, wyjaśnił, że postępowania organów podatkowych prowadzone było w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów tak prawa materialnego jak i procedury.
Od powyższego wyroku skarżący osobiście wniósł skargę kasacyjną. W petitum skargi kasacyjnej wskazał, że doszło do naruszenia prawa materialnego, błędnych ustaleń, błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa. W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono organom podatkowym szereg nieprawidłowości w toku wydawania decyzji z dnia 7 kwietnia 2005 r. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, że nie rozumie czemu nie doszło do zbadania tejże decyzji, pod kątem oceny prawidłowości jej wydania. W jego ocenie wydanie decyzji przez organ podatkowy po upływie terminu przedawnienia uprawniającego do jej wydania, a także po terminie złożenia przez podatnika wniosku o upadłość "spełniało warunki określone w art. 145 par. 1 P.o.p." /s. 1 skargi kasacyjnej/. Skoro zaś sąd I instancji tego nie uwzględnił, to stanowiło to błędną wykładnię prawa.
Ponadto autor skargi kasacyjnej wskazał, że wnosząc o wznowienie postępowania chciał skorzystać z regulacji art. 273 par. 2 P.o.p. Ponadto podniósł, że sąd był władny według art. 281 P.o.p. połączyć badanie dopuszczalności wznowienia postępowania z rozpoznaniem sprawy. Sąd tego nie uczynił, chociaż w komparacji wyroku napisał, że sprawa toczy się w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, co nie jest zgodne z prawdą. Nie podjęcie działań w zakresie ustalenia okoliczności wydania decyzji, w której orzeczono o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowego Spółki stanowi w ocenie strony skarżącej błędne stosowanie prawa. W końcowej części skargi kasacyjnej skarżący zwrócił uwagę na bardzo trudną sytuację w której się znajduje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Należy przede wszystkim przypomnieć, że w postanowieniu z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 /ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 13/, jak również w dziesiątkach innych orzeczeń wydanych po 2004 r., Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się co do rygorów postępowania kasacyjnego oraz konstrukcji skargi kasacyjnej. We wszystkich tych orzeczeniach podkreślano, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Wskazywano również na wymogi jakie musi spełniać, wyjaśniając przy tym jednocześnie jakie konsekwencję wiążą się z ich naruszeniem. W orzeczeniach tych wyjaśniono, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym /przesłanki formalne/, po drugie zaś, skarga kasacyjna winna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej /przesłanki materialne/, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Autor skargi ma obowiązek wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego, podając na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy wyłącznie w granicach kasacji, władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej i nie może domyślać się przy tym intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Dlatego istotne jest, aby sporządzając skargę kasacyjną, wskazano w sposób prawidłowy podstawy kasacji wraz z podaniem ich uzasadnienia.
Rozpatrywana skarga kasacyjna po części wymogów tych nie spełnia. Autor skargi kasacyjnej w żadnym miejscu skargi kasacyjnej, tj. ani w petitum ani w jej uzasadnieniu nie zarzucił sądowi I instancji naruszenia konkretnych przepisów prawa. Co prawda zarzuca sądowi, że ten błędnie stosuje prawo, jednakże nie wyjaśnia jaki to przepis został przez sąd błędnie zastosowany. W skardze kasacyjnej ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że "wydanie decyzji przez organ podatkowy (...) spełniło warunki określone w art. 145 par. 1 P.o.p.", zaś sąd "pominął" uregulowania z art. 273 par. 2 tej ustawy. Skoro sąd kasacyjny jest ustawowo ograniczony do badania zaskarżonego orzeczenia tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, to nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej. A zatem, Naczelny Sąd Administracyjny nie może doszukiwać się w treści zarzutów jakie przepisy prawne zostały naruszone. To samo dotyczy również sformułowanego zarzutu błędnej wykładni prawa.
Trzeba również podkreślić, że z analizy treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zdaje się nie dostrzegać, że postępowanie w jego sprawie została wznowione przed organami podatkowymi a nie przed sądem administracyjnym. Sąd I instancji władny był zatem dokonać merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, wydanej w trybie wznowieniowym, w oparciu o analizę art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej. Nie mógł przy tym, jak chciałby tego skarżący, zastosować art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /według oznaczenia przyjętego w skardze kasacyjnej - P.o.p/, gdyż przepis ten odnosi się do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, a nie podatkowego.
Z powyższych względów należy uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dlatego na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.