Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 714/10 odrzucił skargę M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 maja 2010 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji.
Odrzucając niniejszą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji wskazał na jej niedopuszczalność z uwagi na wniesienie jej bezpośrednio do Sądu bez uprzedniego wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożył przez swojego pełnomocnika skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, gdyż nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa.
Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o sformalizowanym charakterze. Ze względu na sformalizowany charakter skarga kasacyjna jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Artykuł 176 p.p.s.a. wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania jakimi musi sprostać skarga kasacyjna. Po pierwsze, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz w art. 47 p.p.s.a., po drugie powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregoś z tych istotnych elementów określonych jako elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie sprawy.
W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to związanie tego sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które winny dotyczyć ocenianego orzeczenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie zaś podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9).
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że tylko prawidłowe, zgodne z omawianym przepisem, sporządzenie skargi kasacyjnej umożliwia wyznaczenie jej granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy. Natomiast skarga, która nie spełnia tych wymagań będzie na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucona.
Skargę kasacyjną będącą przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sporządził adwokat. Przygotowując ją nie wskazał konkretnych artykułów, paragrafów, czy też innych jednostek redakcyjnych przepisu prawa materialnego ani procesowego, którego naruszenie zarzucał. Nie sprecyzował również, czy naruszenie przepisów polega na błędnej wykładni, czy też niewłaściwym zastosowaniu. Nie pozwala to zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skontrolowanie zasadności tak sformułowanych zarzutów.
Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.