Uzasadnienie
Skarżący, składając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2012 r. oddalającego skargę Podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 stycznia 2011 r. nr [...], zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4 maja 2010r. nr [...] w całości.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obydwu instancji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji w postępowaniu egzekucyjnym zdaniem Strony przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doprowadzi do wyrządzenia Skarżącemu szkody. Skarżący jednocześnie wskazał, iż szczegółowe informacje na temat sytuacji materialnej znajdują się w aktach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić przy tym należy, iż dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, opubl. ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przytoczonej regulacji wynika, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.
Pogląd ten można uznać już za utrwalony i to zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r. II OSK 703/12 LEX nr 1145636) jak i w literaturze przedmiotu.
Tymczasem Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jedynie ogólnikowo przytoczył ustawową przesłankę to jest obawę wyrządzenia mu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bliżej w żaden sposób jej nie uzasadniając. Strona do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów, a jedynie odesłała Sąd w zakresie jej sytuacji materialnej do bliżej nie określonych informacji znajdujących się w aktach postępowania oraz w zeznaniach i deklaracjach podatkowych znajdujących się w posiadaniu organów. Z tego też względu wniosek jej należy uznać za pozbawiony podstaw.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji