Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 27 października 2005 r., I SA/Po 966/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Tycjana D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 kwietnia 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.
2. Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd wynika, że pismem z dnia 29 czerwca 2005 r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu w wysokości 100 zł. Wezwanie doręczono stronie w dniu 4 lipca 2005 r., a wpis został uiszczony w dniu 27 lipca 2005 r., czyli po upływie zakreślonego terminu. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu i wobec powyższego na podstawie art. 85 i art. 220 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.
3. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną pełnomocnika podatnika, który zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 par. 1 p.p.s.a. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
4. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że w dniu 18 maja 2005 r. Tycjan D. - reprezentowany przez pełnomocnika Małgorzatę D. - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W dniu 29 czerwca 2005 r. został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez jej podpisanie oraz uiszczenie opłaty. Nie był jednak w stanie tego zrobić w wyznaczonym przez Sąd terminie, ponieważ w związku z wykonywaną pracą przebywał poza granicami kraju. Natychmiast po powrocie do kraju strona wniosła skargę ponownie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz uiściła wpis.
W ocenie strony skarżącej, ponieważ Tycjan D. nie spełnił warunków wymienionych w wezwaniu z dnia 29 czerwca 2005 r., należy uznać, że ta skarga została automatycznie odrzucona. Natomiast w dniu 27 lipca 2005 r., ze względu na ponowne wniesienie skargi prawidłowo podpisanej i opłaconej, należało wszcząć nowe postępowanie, które powinno być merytorycznie rozstrzygnięte.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Oczywiście możliwe jest także w skardze kasacyjnej podnoszenie łącznie naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania.
Wykazywana okoliczność naruszenia któregoś z przytoczonych rodzajów prawa /materialnego, procesowego/ lub ich obu, powinna w swojej podstawie formułować zarzuty oraz je uzasadniać, w szczególności naruszenia przepisów /oznaczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu/ przywołanej ustawy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 p.p.s.a./. Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu /art. 183 par. 2 p.p.s.a./. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone /zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., I FSK 383/05 - LEX nr 187517/.
Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie /por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97 - OSNC 1997, nr 6-7 poz. 96/.
W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej w jej petitum, a także w uzasadnieniu postawił zarzut zaskarżonemu postanowieniu "naruszenia istotnych przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy". Natomiast w uzasadnieniu tejże skargi jej autor nie wskazał naruszenia przez Sąd administracyjny I instancji jakiegokolwiek z przepisów omawianej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o który wydano zaskarżone postanowienie. Powołano wprawdzie przepisy art. 176 i art. 185 par. 1 tej ustawy, ale nie były to przepisy stanowiące podstawę prawną orzeczenia Sądu. Dlatego też wniesiona skarga kasacyjna w danej sprawie nie spełnia wymogów z wymienionych wyżej art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.
Z tych względów trzeba uznać, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, i stosownie do art. 184 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekł, ponieważ z przepisu art. 204 p.p.s.a. wynika, że orzeka się o nich tylko w przypadku wydawania wyroku.