Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/GL 596/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. S. –dalej "Skarżąca", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 marca 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Z uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. umorzył postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W trakcie postępowania podatkowego organ ustalił, że Skarżąca uzyskała w 2005 r. przychody wystarczające do pokrycia poniesionych w tym okresie wydatków. Wobec tego, umorzono postępowanie podatkowe, ponieważ brakowało podstawy do ustalenia w oparciu o art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", zobowiązania podatkowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 120-123, art. 180, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), jak również art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W jej ocenie, organy błędnie ustaliły wysokość dochodów, które Skarżąca miała osiągnąć w latach 1990-2004. Jak Skarżąca wyjaśniła, zasoby te służyły do pokrycia wydatków w latach 2005-2007.
Rozpoznawszy odwołanie Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego i uznał zarzuty Skarżącej za chybione.
2. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca powtórzyła sformułowane wcześniej zarzuty i wniosła o jej uchylenie. Skarżąca zakwestionowała ustaloną przez organy podatkowe wysokość wydatków poniesionych na wybudowanie budynku produkcyjnego oraz placu manewrowego z dojazdem. Jej zdaniem, była ona niższa aniżeli wskazana przez organy – a co za tym idzie, suma oszczędności, jakimi dysponowała na koniec 2004 r., była wyższa od określonej w decyzji podatkowej.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako niezasadną. Zdaniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W motywach wyroku sąd wyjaśnił, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe i wszechstronne postępowanie dowodowe. Jedynym punktem spornym, jak wyjaśnił sąd, była kwestia: kiedy wybudowane zostały budynek produkcyjny i plac manewrowy z dojazdem. Problem ten był o tyle istotny, że organy podatkowe przeliczały, zgodnie z wnioskiem Skarżącej, wysokość przychodów i wydatków na dolary amerykańskie – stąd też moment oddania wspomnianych obiektów do użytkowania dyktował jaki kurs wymiany należało przyjąć do wyliczenia wysokości wydatków poniesionych przez Skarżącą. W ocenie sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że budynki te zostały wybudowane w 1987 r. i 1990 r., a nie jak utrzymywała Skarżąca w 1994 r. W tym stanie rzeczy należało przyjąć kursy wymiany z lat 1987 i 1990. Za zupełnie chybiony sąd uznał zarzut naruszenia przez organy art. 20 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Jakkolwiek postępowanie toczyło się w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł lub nie mających pokrycia w nieujawnionych źródłach przychodu, przepisów tych organy nie zastosowały, ponieważ postępowanie zostało umorzone.
4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Pełnomocnik Skarżącej sformułował także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. W ocenie Skarżącej, skoro stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony, nie było podstawy do zastosowania przywołanego przepisu.
5. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. należy podkreślić, że organy podatkowe nie mogły naruszyć wskazanego przepisu, ponieważ go nie stosowały. Naczelnik Urzędu Skarbowego w motywach decyzji wprost stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania tegoż przepisu i ustalenia Skarżącej zobowiązania podatkowego – dlatego, w oparciu o art. 208 Ordynacji podatkowej, postępowanie umorzył. Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne również nie dopatrzył się podstaw do jego zastosowania. Stąd też, jak prawidłowo wywiódł sąd pierwszej instancji, nie mogło dojść do naruszenia powyższego przepisu przez organy podatkowe, a kwestia ta nie wymaga dalszej argumentacji.
Oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, należy mieć na uwadze to, że Skarżąca nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia, a jedynie uzasadnienie decyzji podatkowej w zakresie, w jakim organy ustaliły wysokość zgromadzonych przez nią na koniec 2004 r. oszczędności, z których miała następnie finansować swoje wydatki w latach następnych. Zaskarżona decyzja nie kształtuje zatem sytuacji podatkowej Skarżącej, jako że stosowne ustalenia musiały zostać dokonane w postępowaniach dotyczących kolejnych lat podatkowych, czyli w odrębnych co do przedmiotu sprawach. Skarżąca nie była tym samym pozbawiona ochrony prawnej, tyle tylko, że mogła ona być realizowana w sprawach wymiaru podatku odnoszących się do późniejszych lat.
Należy także zaznaczyć, że Skarżąca, powołując się na naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), nie wykazała w jaki sposób mogło ono wywrzeć wpływ na wynik rozpoznanej sprawy. Jak już wcześniej stwierdzono, Skarżąca w istocie rzeczy nie neguje rozstrzygnięcia zawartego w decyzji podatkowej, kwestionując wyłącznie ustalenia co do wysokości środków pieniężnych posiadanych w 2005 r. Podnosi w związku z tym, że naruszenie wymienionych przepisów miało wpływ na treść decyzji podatkowych obejmujących następne lata podatkowe.
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.