Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 września 2005 r., I SA/Gd 1439/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz skarżących kwotę 230,80 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi Aleksandra i Renaty małż. R. na decyzję Izby Skarbowej G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 7 czerwca 2002 r., (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
Skargą kasacyjną z dnia 20 października 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a./ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ polegającą na przyjęciu, że o zaliczeniu wydatków leasingobiorcy do kosztów uzyskania przychodów nie decyduje charakter leasingu - operacyjny czy kapitałowy, lecz wyłącznie okoliczność przyporządkowania umowy leasingu do składników majątku leasingodawcy, czyli leasingobiorcy na podstawie treści zawartej umowy między stronami transakcji,
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie art. 141 par. 4 p.p.s.a. - brak rozstrzygnięcia zasadniczej kwestii rozstrzyganej sprawy, a mianowicie: jakie przepisy prawa organy podatkowe winny stosować przystępując do oceny zawartej umowy leasingu pod względem zgodności jej nazwy z treścią.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Aleksander i Renata małż. R. wnieśli o jej oddalenie w całości i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Należy stwierdzić, iż pismo procesowe strony nie spełnia wymogów, jakie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a./ zastrzega dla skargi kasacyjnej.
Badając wymogi formalne, którym musi odpowiadać skarga kasacyjna, warto zauważyć, iż art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania w tym zakresie. Po pierwsze, skarga kasacyjna winna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 p.p.s.a. oraz w art. 47 p.p.s.a. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy:
- 1. oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,
- 2. oznaczyć rodzaj sądu,
- 3. zamieścić osnowę skargi kasacyjnej,
- 4. zamieścić podpis autora skargi kasacyjnej,
- 5. wymienić załączniki,
- 6. oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń.
Ponadto do skargi kasacyjnej należy dołączyć:
- 1. pełnomocnictwo,
- 2. odpis lub odpisy skargi kasacyjnej,
- 3. odpisy załączników.
Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:
- 1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- 2. wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- 3. przytoczenie podstaw kasacyjnych,
- 4. wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
- 5. oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych li tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna /por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 13/.
Najdonioślejszym argumentem przemawiającym za tak rygorystycznym potraktowaniem nieprawidłowo - w zakresie wskazanym wyżej - sporządzonej skargi kasacyjnej jest treść art. 183 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Innymi słowy, brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Wspomniany brak nie może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy wymogów wymienionych w art. 46 i 47 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że są to wymogi "przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym", tryb ten w odniesieniu do skargi kasacyjnej może być poprzez art. 193 p.p.s.a. stosowany wyłącznie w razie niespełnienia wymogów wymienionych w pierwszej części art. 176 p.p.s.a., tzn. w części znajdującej się przed spójnikiem "oraz".
Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego, ustanowionego w art. 175 p.p.s.a., skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których można wymagać właśnie profesjonalizmu. Wzywanie ich o uzupełnienie braków w zakresie konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej nie jest zatem konieczne ani celowe.
Należy też zwrócić uwagę na to, że podstawa kasacyjna wymieniona w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., a więc "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", odnosi się do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie procedury administracyjnej, na podstawie której toczy się postępowanie przed organami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny jest powołany do kontroli legalności orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, a nie do ponownego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie/postanowienie NSA z dnia 15 marca 2004 r., FSK 63/04/.
Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia To strona ma wskazać, czego się domaga. Brak ten, przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie pisma organu administracji - Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Skoro więc autor skargi kasacyjnej nie zawarł w niej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, czego wymaga art. 176 p.p.s.a., to tego rodzaju skarga kasacyjna, pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.