Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1609/07 odrzucił skargę W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 lipca 2007 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie określał wysokości należności, a jedynie badał wystąpienie ustawowych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za te właśnie zaległości.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie właściwy jest wpis stały. Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł.
Sąd pierwszej instancji dodał, iż zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej p.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Podkreślił, że jak wynikało z kontroli rejestru dochodów budżetowych sądu, przy wniesieniu skargi pełnomocnik skarżącego - radca prawny nie wpłacił należnego wpisu stałego. Nie uczynił tego również w okresie późniejszym (do 25 września 2007 r.), co zostało potwierdzone oświadczeniem sekretarza sądowego k. 16 akt sądowych (na odwrocie).
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji i zarzucił mu naruszenie prawa materialnego tj. § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do naruszenia art. 221 p.p.s.a. Pełnomocnik wskazał, że w przedmiotowej sprawie właściwy jest wpis stosunkowy ze względu na konstytutywny charakter decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia, a tworzącej nowy stosunek prawny, skutkujący powstaniem nowego zobowiązania podatkowego.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do Sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie nie jest należność pieniężna. Istota sporu sprowadza się wyłącznie do ustalenia istnienia lub nieistnienia określonych w art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanek uzasadniających przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe podatnika na skarżącego. Kwestia należności pieniężnych (zobowiązania podatkowego) została ostatecznie rozstrzygnięta w innym postępowaniu, która w niniejszym postępowaniu nie może być badana. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani też ich nie ustala wobec czego nie mógł mieć zastosowanie w sprawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Natomiast zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 13 cytowanego rozporządzenia skarżący miał obowiązek uiszczenia wpisu stałego w kwocie 500 zł, gdyż rozpoznawana sprawa jest sprawą "z zakresu zobowiązań podatkowych". W myśl art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie stałej.
Wobec tego, że reprezentujący skarżącego, radca prawny przy wniesieniu skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, nie wpłacił należnego wpisu stałego – zasadnie Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.