Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lipca 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Joanny i Marka O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 stycznia 2005 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok. Od tego orzeczenia skarżący, reprezentowani przez doradców podatkowych wnieśli skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i wobec tego podlega odrzuceniu. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym określonym w art. 46 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej p.p.s.a./., Stosownie zaś do art. 176 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej powinno być zawarte oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżane w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach z zakresu obowiązków podatkowych skargę kasacyjną może wnieść również doradca podatkowy /art. 175 par. 1 i par. 3 ust. 1 p.p.s.a./. W art. 174 omawianej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono podstawy skargi kasacyjnej.
Stosownie to tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przez sąd prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./, lub na naruszeniu przez sąd przepisu postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./. Należy także podkreślić, iż prawidłowe wskazanie podstawy prawnej skargi kasacyjnej polega na określeniu konkretnych przepisów prawa, które w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjnej zostały naruszone przez sąd I instancji. Skarga kasacyjna niespełniająca wymagań formalnych, czyli takich, które przewidziane są dla każdego pisma procesowego i określonych w art. 46 par. 1 p.p.s.a. może zostać uzupełniona w trybie i na zasadach oznaczonych w art. 49 par. 1 w zw. za art. 193 p.p.s.a. Natomiast uchybienia skargi kasacyjnej w zakresie jej wymagań materialnych, określonych w art. 176 p.p.s.a. nie podlegają uzupełnieniu i skutkują niedopuszczalnością tego środka zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna została wprawdzie sporządzona przez upoważnionych przez skarżących i uprawnionych do tego doradców podatkowych. Jednakże pismo to nie spełnia wymogów materialnych tego środka zaskarżenia. Autorzy skargi kasacyjnej nie wskazali bowiem czy zaskarżają wyrok w całości czy w części ani nie zawarli wniosku o uchylenie lub zmianę tego orzeczenia ze wskazaniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej nie przytoczono wreszcie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do samodzielnego wyszukiwania podstaw kasacyjnych ani odczytywania ich z dowolnego miejsca pisma zawierającego omawiany środek zaskarżenia. Z tej przyczyny, wskazanie jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów, których naruszenia miałby dopuścić się sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, nie mogło stanowić skutecznie podniesionych zarzutów podlegających rozpoznaniu przez sąd kasacyjny.
Wobec powyższego, z uwagi na braki materialne skargi kasacyjnej skutkujące jej niedopuszczalnością, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 178 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.