Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 248/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 21 lutego 2014 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.").
Z wskazanego wyżej orzeczenia wynika, że do skargi wniesionej do WSA Skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. WSA przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i odmówił zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowienie to Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA z dnia 3 listopada 2015 r. Skarżący został wezwany do wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Na powyższe zarządzenie wniesione zostało zażalenia, oddalone następnie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2015 r. pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.
Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 5 lutego 2015 r. (potwierdzenie odbioru k. 78).
W zakreślonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony.
WSA działając zatem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił wskazaną na wstępie skargę.
Na powyższe postanowienie została wniesiona skarga kasacyjna przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika Skarżącego- adwokata.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania – tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 244 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarga złożona przez Skarżącego nie została opłacona w terminie i tym samym podlegała odrzuceniu w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych żądania od pełnomocnika z urzędu obowiązku uiszczenia wpisu z tytułu uprzednio wniesionej skargi. Nałożenie na pełnomocnika obowiązku uiszczenia wskazanej w zarządzeniu kwoty a następnie odrzucenie przedmiotowej skargi Skarżącego, stanowi również naruszenie treści art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., poprzez w konsekwencji zamknięcie Skarżącemu drogi do Sądu.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uszczegółowiono powyższe zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Do kosztów sądowych należą m.in. opłaty sądowe, na które składają się wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi kasacyjnej pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Jak wynika z akt sprawy zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA z dnia 3 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Na powyższe zarządzenie wniesione zostało zażalenie, oddalone następnie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 5 lutego 2015 r. (potwierdzenie odbioru k. 78). W zakreślonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony.
Mając na uwadze powyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, przyznając tym samym rację rozstrzygnięciu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu WSA. Zgodnie z treścią przepisu art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu. Czynnością taką jest również otrzymanie przez pełnomocnika wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Nie może budzić wątpliwości, że adwokat ustanowiony w trybie prawa pomocy, na mocy art. 144 § 2 p.p.s.a. uzyskuje od strony pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia sprawy.
Nie można również zarzucić WSA, by wadliwie sformułował wezwanie do uiszczenia wpisu. Zaznaczono w nim wyraźnie bowiem, że wzywa się adwokata do uiszczenia wpisu jako pełnomocnika J. K.. Nie budzi także wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zwrot ten, wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, wskazuje osobę zobowiązaną do dokonania czynności procesowej, a nie osobę zobowiązaną do ponoszenia ekonomicznego ciężaru wpisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że wezwany w niniejszej sprawie do dokonania czynności procesowej pełnomocnik miał umocowanie do działania w imieniu Skarżącego, a zatem, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nie było podstaw do wezwania Skarżącego o uiszczenie wpisu sądowego. Jakkolwiek należy zgodzić się z argumentem, że stroną w sprawie pozostaje w toku postępowania Skarżący i to on w ostatecznym rozrachunku ponosi ciężar ekonomiczny związany z obowiązkiem uiszczenia wpisu czy innych opłat w toku postępowania sądowego. Jednakże z istoty pełnomocnictwa wynika, że to pełnomocnik jest umocowany do działania w cudzym imieniu z bezpośrednim skutkiem dokonanych przez siebie czynności prawnych dla reprezentowanego. Dla przykładu warto zauważyć, że to pełnomocnikowi doręcza się pisma w postępowaniu sądowym (art. 67 § 5 p.p.s.a.), to pełnomocnik jest również obowiązany uzupełnić braki formalne składanych przez siebie pism, np. poprzez uiszczenie należnego od nich wpisu.
Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane rozważania, nie uznając jednocześnie zasadności zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.