Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1422/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 września 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2009 r.
Od powyższego orzeczenia wywiedziona została skarga kasacyjna, w której na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") w związku z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że niewstrzymanie wykonania decyzji w stosunku do Skarżącej może spowodować niepowetowane i nieodwracalne szkody. Jednocześnie stwierdzono, że Skarżąca złożyła w organie skarbowym II instancji szczegółową informację o jej sytuacji majątkowej, wysokości dochodów, braku oszczędności i ponoszonych wydatkach związanych ze złym stanem zdrowia, uzasadniających wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:
Podstawę prawną orzekania w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w instancji kasacyjnej stanowią art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Należy wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., w sprawie FZ 65/04 (publ. LEX nr 1405435), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Skład orzekający w tej sprawie stoi na stanowisku, że w interesie strony leży możliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero otwiera Sądowi drogę do ewentualnego uzupełnienia informacji udzielonych przez wnioskodawcę o analizę akt sprawy. Odnosząc te uwagi do rozpoznawanego wniosku stwierdzić należy, że został on sformułowany na tyle ogólnikowo i lakonicznie, że nie pozwala Sądowi na wnikliwą ocenę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca bowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wyegzekwowanie spornej należności spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też wyrządzi znaczną szkodę.
Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotowy wniosek stoi na stanowisku, że nie jest zobowiązany przepisami p.p.s.a. do poszukiwania w aktach administracyjnych sprawy zamiast wnioskodawczyni argumentów i dowodów na poparcie jej twierdzeń. Ciężar co najmniej uprawdopodobnienia we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w zakresie wykazania okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń i okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto muszą one dotyczyć aktualnej sytuacji strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania określonego, zaskarżonego aktu.
Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.