Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 618/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. M. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z 13 marca 2013 r. nr XXIX/449/2013 w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stan sprawy Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: Pismem z 20 maja 2013 r. skarżący, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 13 marca 2013 r. nr XXIX/449/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz wprowadzenia zwolnień przedmiotowych w opłacie. Skarżący podniósł, że została naruszona zasada proporcjonalności. Zdaniem skarżącego uchwała ta wprowadza swoisty podatek lub daniną, który powinien być wyłącznym czynnikiem powstającego prawa. Skarżący podkreśla, że uchwała przewiduje naliczanie opłaty od m2 powierzchni mieszkania tak jakby ta powierzchnia sama z siebie, bez udziału mieszkańców generowała odpady.
Odpowiadając na skargę pełnomocnik Miasta Koszalin wniósł o jej oddalenie. Następnie wskazał, że skarżący nie wykazał, iż Rada Miejska w Koszalinie, podejmując w dniu 13 marca 2013 r. zaskarżoną uchwałę, naruszyła jego interes prawny bądź uprawnienie, mające oparcie w konkretnej normie (normach) prawa materialnego. W szczególności skarżący nie wykazał, że uchwała wywołała negatywny skutek w postaci uniemożliwienia mu realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego oraz by naruszyła powszechnie obowiązujące prawo.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd administracyjny pierwszej instancji zaznaczył, że badanie zgodności zaskarżonej uchwały z prawem obejmuje, oprócz badania spełnienia przesłanek formalnych skargi, wynikających z art. 50, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., także analizę zachowania wymogów o charakterze materialnym, określonych w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.). Stosownie do art. 101 ust. 2a u.s.g., skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. W sytuacji, gdy skarżący nie przedłożył żadnego pisemnego dowodu na to, że reprezentuje grupę mieszkańców, tj. pisemnej zgody konkretnych osób na ich reprezentowanie, należało przyjąć, że skarżący wniósł do sądu skargę we własnym imieniu. Powoływanie się skarżącego na działanie w interesie społecznym lub publicznym w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały jest w świetle treści art. 101 ust.1 jak i ust. 2 całkowicie chybione i nie może być skuteczne. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym prawo do zaskarżenia uchwał w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje temu, kto wykaże naruszenie konkretnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego. Skuteczne wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem wykazania przez skarżącego nie tylko tego, ze posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ale też że interes ten został naruszony, oraz wykazanie przy tym naruszenia prawa.
3. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 6a, art. 6b, art. 6c, art. 6h, art. 6j, art. 6k, art. 6n, art. 6o, art. 6p, art. 6q, art. 6qa, art. 6r ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w Koszalinie nr XXIX/450/2013 z dnia 13 marca 2013 r. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania "jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy", w szczególności art. 1 § 1, art. 141 § 2 p.p.s.a. oraz art. 35 § 2 i art. 36 § 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
4. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie znajduje ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Wniesiona skarga kasacyjna, mimo iż sporządzona została przez profesjonalnego pełnomocnika, obarczona jest szeregiem wad konstrukcyjnych, które wykluczają możliwość merytorycznego odniesienia się do sformułowanych w niej zarzutów. Przede wszystkim jej autor, formułując w petitum zarzuty, abstrahuje od zasadniczej dla niniejszej sprawy okoliczności, tj. faktu że Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, iż skarga dotknięta była brakami o charakterze materialnym. Warunki tego rodzaju określa art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazanego przepisu skarżący nie powołał w ramach podniesionych zarzutów. Tymczasem sąd administracyjny pierwszej instancji wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego własny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego, interes prawny lub uprawnienie.
Wcześniej posiadane uprawnienia, na które powołuje się skarżący, oparte na obowiązujących wcześniej (tj. przed 1 stycznia 2013 r.) przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zostały bowiem zmodyfikowane wraz z wejściem w życie nowych przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.".
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że obowiązkiem strony jest wyraźne wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest ponadto wskazanie wpływu, jaki mogło ono mieć na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Tworzenie niespójnej zbitki przepisów, szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, stanowi istotną wadę konstrukcyjną wniesionego środka zaskarżenia (por. wyroki z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1168/11, z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1551/11, publ. http://orzezcenia.nsa.gv.pl).
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał również, czy naruszenie przepisów prawa materialnego nastąpiło przez jego błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie, wskazując alternatywnie na oba sposoby naruszeń, bez jakiegokolwiek w tym zakresie uzasadnienia. Z kolei odnosząc się do zarzutów o charakterze procesowym, w skardze kasacyjnej posłużono się określeniem warunkowym tj. "jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Warunkiem skuteczności zarzutów proceduralnym jest wykazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną w sposób jednoznaczny, że uchybienia tej natury mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Również i tego wymogu wniesiony środek zaskarżenia nie spełnia.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto kierując się treścią art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).