Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1307/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 września 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że zapłata podatku pozbawi ją wszelkich środków finansowych. Spowoduje to, iż zmuszona będzie zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej z powodu utraty płynności finansowej. Dodała, że zatrudnia 6 pracowników na umowę zlecenie, a zaprzestanie działalności gospodarczej skutkować będzie utratą miejsc pracy przez te osoby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji (zobowiązanie w podatku dochodowym wynosi 115.354 zł) pozbawi ją wszelkich środków finansowych, co w konsekwencji spowoduje zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. W przedmiotowej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty.
Powyższej oceny nie zmienia też argument ewentualnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej i zwolnienia zatrudnionych przez nią osób. Skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności potwierdzających istnienie ryzyka utraty płynności finansowej. W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej.
Dodatkowo podkreślić należy, że skarżąca wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji zawarła w niej również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, który Sąd ten oddalił właśnie z uwagi na brak dokumentów potwierdzających sytuację finansową skarżącej.
Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.