Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w sprawie I SA/Lu 592/97, odrzucił skargę Józefa A. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 3 czerwca 1998 r., w sprawie o wskazanej powyżej sygnaturze akt. Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż postępowanie którego wznowienia domagał się skarżący pismem nadanym w dniu 29 sierpnia 2004 r., zostało zakończone postanowieniem z dnia 3 czerwca 1998 r., które z tą datą stało się prawomocne, stosownie do treści art. 57 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/. Natomiast termin do wniesienia skargi o wznowienie tego postępowania, na podstawie art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej p.p.s.a./ w związku z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, upłynął w dniu 3 czerwca 2003 r. Na tej podstawie, sąd I instancji uznał przedmiotową skargę, jako wniesioną po terminie, za niedopuszczalną i stosownie do art. 280 par. 1 p.p.s.a. ją odrzucił.
2. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 123 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ /dalej Kc/ oraz naruszenie art. 401[1], art. 410 oraz art. 411 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego /Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm./ /dalej Kpc/.
Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż wskazany przez sąd I instancji pięcioletni termin do wniesienia skargi o wznowienie wynikający z art. 278 p.p.s.a., uległ przerwaniu, stosownie do treści art. 123 Kc.
Pełnomocnik skarżącego argumentował także, iż powoływanie w rozpoznawanej sprawie przez sąd I instancji przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezasadne, gdyż ustawa ta weszła w życie 1 stycznia 2004 r., czyli po wniesieniu przez skarżącego skargi do Trybunału Konstytucyjnego "o ustalenie niezgodności art. 48 Kpc z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej". W ocenie skarżącego, w rozpoznawanej sprawie, datą przerywającą bieg terminu określonego w art. 278 p.p.s.a., jest dzień 9 kwietnia 2002 r., w którym podatnik wniósł skargę do Trybunału Konstytucyjnego. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona na podstawie art. 401[1] par. 1 Kpc, w myśl którego można żądać wznowienia postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego został wydany wyrok. W ocenie pełnomocnika skarżącego skarga o wznowienie miała zatem podstawę prawną i nie powinna była zostać odrzucona.
Jak wskazał autor skargi kasacyjnej, Sąd I instancji powinien był w rozpoznawanej sprawie zastosować przepisy obowiązujące podczas wydania zaskarżonego postanowienia. Obowiązujące wówczas normy ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, odsyłały do przepisów Kodeksu cywilnego. Z tej przyczyny, w ocenie autora skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie, należało zastosować art. 123 Kodeksu cywilnego.
3. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Z treści art. 176 p.p.s.a. wynika, iż autor skargi kasacyjnej ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Autor skargi kasacyjnej ma więc wskazać jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez sąd orzekający i na czym, jego zdaniem, polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie należy postąpić, gdy skarga kasacyjna dotyczyć ma naruszenia prawa procesowego. Zarzuty mają jednak zawsze odnosić się do postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem. Skarga kasacyjna musi natomiast zawierać uzasadnienie wykazujące wpływ naruszenia prawa materialnego na wynik sprawy lub na istotny wpływ uchybienia procesowego na jej wynik. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny związany jest, na podstawie art. 183 par. 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten nie jest również uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.
Tymczasem wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał jakie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podnosi natomiast naruszenie przez ten sąd przepisów art. 123 Kc oraz 401[1], art. 410 oraz 411 Kpc. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym. Takie więc sformułowanie skargi kasacyjnej, a więc nie zawierające podstaw kasacyjnych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jej rozpoznanie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.