Uzasadnienie
W dniu 5 lutego 2009 r. K.L., na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II FSK 69/05. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną K. i I. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2004 r. r., sygn. akt III SA 3196/02, oddalającego ich skargę na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 29 października 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r.
Skarżąca domagała się uchylenia w/w wyroków oraz rozpoznania sprawy a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W motywach skargi podniesiono, że w dniu 6 listopada 2008 r. skarżący otrzymali decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 sierpnia 2008 r., którą uchylono decyzje Urzędu Skarbowego w R. z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1995 r. Zdaniem strony, okoliczność doręczenia w/w decyzji bezpośrednio skarżącym oznacza, że organ podatkowy uznał, że podatnicy nie mają pełnomocnika. Strona stwierdziła, że gdyby ustalenia sądów administracyjnych obu instancji przyjmowały za udowodnione, iż istniało jedynie jedno pełnomocnictwo udzielone przez skarżących radcy prawnemu, tj. pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 1996 r., które zostało cofnięte (wypowiedziane), to rozstrzygnięcia zapadłe we wskazanych wyrokach mogłyby być inne, zgodnie z wnioskami zawartymi przez skarżących we wniesionych skargach. Uzyskana decyzja potwierdziła jedynie istniejący przed wydaniem zaskarżonego wyroku fakt nie istnienia dwóch pełnomocnictw udzielonych przez skarżących.
Dyrektor Izby Skarbowej nie udzielił odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżąca i uczestnik postępowania złożyli wniosek, w którym wnieśli do Sądu o dopuszczenie w celach dowodowych do postępowania prowadzonego pod sygn. akt II FSK 160/09:
- - postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2009 r. nr [...],
- - postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 maja 2009 r. nr [...], na okoliczność wykazania, że:
- - decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] jest prawomocna,
- - decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] ustalono (na skutek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 sierpnia 2008 r. nr [...] (k.25), którą zobowiązano Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. do ustalenia cyt.: "czy podatnik K. L. działała osobiście czy też korzystając z usług pełnomocnika"), że skarżąca K. L. nie była reprezentowana przez pełnomocnika,
- - decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27 stycznia 2009 r. nr [...] została doręczona skarżącej w dniu 16 lutego 2009 r. za pośrednictwem poczty, zatem po dacie wniesionej skargi do Sądu o wznowienie postępowania sądowego zarejestrowanej pod sygn. akt II FSK 160/09 (wniesionej w dniu 5 lutego 2009 r.).
Wniosek ten Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna.
Oceniając skargę skarżącej o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II FSK 69/05, należy stwierdzić, że nie zachodzi w tej sprawie przywołana przez nią przesłanka z art. 273 § 2 p.p.s.a.
Wskazana powyżej norma prawna pozwala żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie art. 273 § 2 "wynika", odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie. Ponadto zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższymi uwagami stwierdzić należy, że kwestia doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej bezpośrednio skarżącym nie jest żadną nową okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik tej sprawy i świadczyć o konieczności wznowienia zakończonego postępowania sądowego ze względu nieprawidłową reprezentację strony. Wydanie decyzji podatkowej w innej sprawie skarżących nie mieści się w przesłankach z art. 273 § 2 p.p.s.a. Nie pozostaje także w związku z orzeczeniem NSA, które zostało zaskarżone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania (dotyczy podatku od towarów i usług za miesiące styczeń- grudzień 1995 r.).
Ponadto, jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2005 r., którego dotyczy niniejsza skarga o wznowienie postępowania, kwestia prawidłowej reprezentacji strony w postępowaniu podatkowym była podnoszona w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej dosłownie wywodził wówczas, że: " (...) w sprawie zaszły, w toku postępowania odwoławczego i sądowego nowe istotne okoliczności dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi stron oraz prawidłowości reprezentowania stron przez pełnomocnika. W tej sprawie toczą się postępowania przed sądami powszechnymi. Przedmiotem postępowania w sprawie noszącej obecnie numer V GC 496/04 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Radomiu jest kwestia istnienia stosunku pełnomocnictwa pomiędzy podatnikami, a ich pełnomocnikiem. Rozstrzygnięcie tej kwestii będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, czy decyzje w prowadzonym postępowaniu podatkowym były stronie prawidłowo doręczone. Jest to okoliczność, która ma doniosłe znaczenie prawne i może przesądzić o ocenie prawidłowości postępowania Izby Skarbowej w R. w niniejszej sprawie".
Rozpoznając ową skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "oddalić również należy zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd ten nie miał podstaw by zastosować ten przepis, a w konsekwencji zawiesić toczące się przed nim postępowanie. Uznał bowiem słusznie, że rozstrzygnięcie wymienionej w skardze kasacyjnej sprawy, toczącej się przez Sądem Rejonowym w Radomiu w przedmiocie istnienia stosunku pełnomocnictwa pomiędzy podatnikami a ich pełnomocnikiem, nie ma charakteru prejudycjalnego. Dotyczy ono bowiem pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 kwietnia 1995r., a zatem wyrok sądu powszechnego w tej sprawie nie będzie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu. Sąd natomiast badał skuteczność pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi radcy prawnemu K. K. przez K. i I. L. w dniu 1 kwietnia 1996 r.".
Powyższe zatem okoliczności i argumenty przedstawiane przez wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego były już przez stronę podnoszone w objętych skargą postępowaniach przed sądami administracyjnymi, natomiast rzeczona skarga o wznowienie nie jest i być nie może środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku sądu, z którego ocenami i rozstrzygnięciem skarżąca się nie zgadza. Podkreślić także należy, że Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne, nie stanowi w żaden sposób formy, trybu, rodzaju czy też kontynuacji postępowania administracyjnego. Nie rozstrzyga – dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji - wniosków o wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego.
Okoliczność, iż decyzja w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1995 r. została doręczona bezpośrednio skarżącym nie mogłaby mieć żadnego wpływu na wynik sprawy o sygn. II FSK 69/05. W każdej z tych spraw odrębnie bowiem należało badać umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony.
Z tych powodów, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., stwierdzając po rozpoznaniu sprawy brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało orzec o oddaleniu skargi o wznowienie tego postępowania.