Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z 18 marca 2014 r., I SA/Łd 1510/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. Spółki jawnej z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 31 października 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013.
- 2. Od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna przez M. i J. M., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika.
- 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast z uwagi na treść art. 173 § 2 skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Konsekwentnie, należy wskazać, że tylko stronie i wskazanym w ustawie podmiotom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej i to po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem
W rozpoznawanej sprawie nieruchomość, której dotyczyła skarżona w ramach postępowania sądowoadministracyjnego decyzja podatkowa, jak wynika z akt sprawy została sprzedana w dniu 30 grudnia 2011 r. przez M. M. i J. M. na rzecz spółki jawnej "M." z siedzibą w Z. Od tego momentu właścicielem nieruchomości była wskazana spółka. Zaskarżoną decyzją SKO w L. z 31 października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 11 lipca 2013 r. określającą ww. spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r.
Należy zatem zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną, M. i J. M., nie byli podatnikami i stronami postępowania podatkowego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 31 października 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013. Nie przysługiwał im też przymiot strony w postępowaniu sądowoadmionistracyjnym toczącym się przed WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1510/13. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że M. i J. M. nie są podmiotami wskazanymi w art. 173 § 2 P.p.s.a., uprawnionymi do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z 18 marca 2014 r., I SA/Łd 1510/13.
Zgodnie z art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Natomiast jak wynika z treści art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z 178 P.p.s.a., skargę kasacyjną odrzucił, jako niedopuszczalną.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.
Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej, nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.