Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie /WSA/ oddalił skargą Krzysztofa S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 29 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Krzysztof S. wniósł o zawieszenie wspomnianego postępowania podatkowego na podstawie art. 201 par. 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm. - dalej określanej jako "O.p."/. Podniósł, że rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uzależnione jest od wyroku zapadłego w sprawie karnej toczącej się przeciwko jego byłej pracownicy oskarżonej o przywłaszczenie pieniędzy z rachunku bankowego skarżącego mające miejsce w okresie od 6 maja 1996 r. do 27 listopada 2000 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K.-K. odmówił zawieszenia postępowania uznając, że nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 201 par. 1 O.p.
Rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w K. również nie dopatrzył się przesłanek zawieszenia postępowania. Utrzymując w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji, stwierdził, że rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej w żaden sposób nie jest uzależnione od treści wyroku mającego zapaść w sprawie karnej. Brak takiego orzeczenia nie stanowi przeszkody prawnej do wydania decyzji podatkowej.
Skarżący nie zgodził się z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej i w skardze do WSA zarzucił naruszenie art. 201 par. 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko Beacie S.-S. nie stanowi kwestii wstępnej w rozumieniu tego przepisu. Zarzucił również naruszenie art. 120 i 122 w zw. z art. 180 O.p. poprzez zaniechanie działań w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 187 O.p. poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz art. 210 par. 4 O.p. poprzez niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia braku przesłanek zawieszenia postępowania.
Odrębnie skarżący złożył odpis wyroku Sądu Rejonowego dla K.-Ś. skazującego Beatę S.-S. za popełnienie przestępstwa z art. 278 par. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny /Dz.U. nr 88 poz. 553 ze zm. - dalej określanej jako "Kk"/ w zw. z art. 294 par. 1 Kk oraz w zw. z art. 12 Kk Ponowił przy tym argument przy tym, że pomiędzy postępowaniem toczącym się przed sądem powszechnym, a postępowaniem podatkowym zachodzi "obiektywny związek przyczynowy".
WSA uzasadniając oddalenie skargi stwierdził, że zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 201 par. 1 pkt 2 O.p. zachodzi jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które ze swej istoty należy do innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Sąd stwierdził również, że związek pomiędzy kwestią będącą przedmiotem innego postępowania ze sprawą, w której rozważa się zawieszenie postępowania musi być ścisły - nie może być pośredni /"luźny"/.
Sąd uznał, że tego rodzaju zależność nie zachodziła pomiędzy postępowaniem karnym, a postępowaniem podatkowym dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.
Sąd stwierdził, że postępowanie podatkowe ma charakter samodzielny, a zgodnie z art. 187 par. 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany samodzielnie zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Sąd uznał ostatecznie, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok nie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, lecz wymaga samodzielnego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Stąd też brak było, w ocenie sądu podstaw do zastosowania art. 201 par. 1 pkt 2 O.p.
WSA nie dopatrzył się naruszenia zaskarżonym postanowieniem innych przepisów postępowania podatkowego. Uznał, że organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy i należycie go oceniły. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawierało natomiast wskazanie podstaw odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego. Uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej określanej jako "p.p.s.a."/.
W skardze kasacyjnej od tego orzeczenia, skarżący zarzucił naruszenie mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania poprzez błędną interpretację art. 201 par. 1 pkt 2 O.p. polegającą na przyjęciu, że fakt prowadzenia przed Sądem Rejonowym dla K.-Ś. procesu karnego przeciwko Beacie S.-S. oskarżonej o popełnienie na szkodę skarżącego przestępstwa z art. 278 par. 1 Kk w zw. z art. 294 par. 1 Kk oraz w zw. z art. 12 Kk i rozpatrywanej na tym procesie kwestii winy oskarżonej oraz wysokości środków pieniężnych pobranych przez nią bezprawnie w latach 1996-2000 nie stanowi kwestii wstępnej w rozumieniu powołanego przepisu O.p. w odniesieniu do postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok.
Podnosząc tej treści zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 174 p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach. Po pierwsze, na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Po drugie, na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 par. 1 wyżej wymienionej ustawy rozpoznaje on sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione par. 2 wspomnianego artykułu, /a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak/ to Sąd związany jest granicami kasacji. Oznacza to, że Sąd nie jest upoważniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a uprawniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Autor skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie sformułował zarzut błędnej interpretacji przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 201 par. 1 pkt 2 O.p. kwalifikując go jako naruszenie przepisów postępowania.
Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 par. 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy /wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r. GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez przedstawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu uchybienia jakimkolwiek przepisom p.p.s.a., nie może być uznany za prawidłową podstawę kasacyjną.
Wobec braku wskazania we wniesionej skardze kasacyjnej innych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku.
Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.