Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 995/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. Z. (dalej: skarżący).
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że A. Z. (dalej: skarżący) pismem z dnia 20 lipca 2007 r. wniósł bezpośrednio do Sądu skargę "na zabranie należności z mojej emerytury za okres 1997 r.", wraz z plikiem różnych dokumentów, w tym kserokopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 czerwca 2007 r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego K. – K. z dnia 5 marca 2007 r., nr [...], o uznaniu się za niewłaściwym w sprawie wniosku o zwrot opłaty skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na powyższą skargę wniósł o jej odrzucenie, ponieważ nie zawierała ona żadnych zarzutów pod adresem przedmiotowego postanowienia, a ponadto została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 czerwca 2007 r.).
Skarżący pismem z dnia 10 września 2007 r. wskazał, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2007 r. (doręczonego skarżącemu w dniu 3 września 2007 r.), że jego pełnomocnikiem jest adwokat A. Ż., nie załączając stosownego pełnomocnictwa i nie precyzując, o uchylenie jakiego postanowienia wnosi.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę, uznając, iż skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając w całości powyższe postanowienie i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji (z dnia 12 czerwca 2007 r. i z dnia 5 marca 2007 r.) i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o
- - zmianę zaskarżonego postanowienia przez stwierdzenie, że skarżącemu przysługuje zwrot opłaty skarbowej,
- - rozstrzygniecie o kosztach sądowych za wszystkie instancje oraz o
- - zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż został naruszony art. 90 § 2 p.p.s.a. Sąd mógł skierować sprawę na posiedzenie jawne i wówczas skarżący wskazałby numer i datę zaskarżonego aktu. Działając bez adwokata nie zdawał sobie sprawy z jej zawiłości, zwłaszcza, iż miał wiele spraw z "fiskusem".
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organy obu instancji naruszyły ponadto art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie przeprowadzono rozprawy, w celu wyjaśnienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa procesowego należy zauważyć, iż skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym o szczególnych wymaganiach formalnych.
W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa procesowego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 p.p.s.a.).
Zatem prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) jest jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym i nie ulega sanacji.
Ponadto, ponieważ skargę kasacyjną można wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to obowiązkiem skarżącego jest podanie uzasadnienia, jaki wpływ wywarło na wynik sprawy wskazywane przez niego naruszenie prawa.
Wreszcie, zarzut skargi kasacyjnej powinien być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przede wszystkim przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (ewentualnie w połączeniu z innymi), które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone.
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt sprawy, należy stwierdzić, iż przedmiotowa skarga kasacyjna spełnia w minimalnym zakresie wymogi ustawowe, o jakich mowa w art. 176, w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Pełnomocnik skarżącego wprawdzie nie przytoczył w petitum skargi żadnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, który jego zdaniem został naruszony, ale ponieważ uczynił to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że brak ten został po części konwalidowany. W ostateczności jednak zarzut ten należy uznać za bezskuteczny, ponieważ zarzut naruszenia art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego został skierowany pod adresem organów podatkowych, a nie Sądu pierwszej instancji, natomiast zarzut naruszenia art. 90 § 2 p.p.s.a. nie zawiera stosownego uzasadnienia, na podstawie którego można byłoby określić jego wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 90 § 2 p.p.s.a. sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, co oznacza, że ustawodawca pozostawił do uznania Sądu, w przypadkach, o których mowa w tym przepisie, tryb załatwienia sprawy.
Zatem chcąc zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 90 § 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej powinien był wykazać w jaki sposób doszło do jego naruszenia. Tym bardziej, iż w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sprawa mogła być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.), co miało miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji byłoby zasadne ewentualnie powiązanie powołanego przepis z innymi przepisami postępowania sadowoadministracyjnego, których niewłaściwe zastosowanie czy też błędna interpretacja spowodowało, że zostały naruszone prawa skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tymczasem takiej argumentacji brak, natomiast Naczelnego Sądu Administracyjnego związany granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. nie może poszukiwać, za skarżącego, prawidłowych podstaw kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści