Uzasadnienie
- 1.1. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 41/13, oddalił skargę A. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 listopada 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
- 1.2. Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 19 czerwca 2009 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 6 listopada 2009 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
- 1.3. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia 12 lutego 2010 r. ustalił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu za 2004 r. w kwocie 227.164,00 zł
- 1.4. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzje organu I instancji i ustalił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe z powyżej wskazanego tytułu w kwocie 185.625,00 zł. W ocenie organu odwoławczego, Skarżący uzyskał przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, o których jest mowa w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.; powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.f.").
- 1.5. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm., zwana dalej: "Ordynacja podatkowa") regulujących postępowanie dowodowe, jak również art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.
- 2.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił jako niezasadną. W motywach wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji wyjaśnił, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż Skarżący poniósł wydatki, które nie znajdowały pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub mieniu zgromadzonym przed ich poniesieniem, a pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania (art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.).
- 3.1. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji jako prawidłowego postępowania Dyrektora Izby Skarbowej polegającego na nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z zeznań świadków na okoliczność zasad rozliczania sprzedaży złomu pomiędzy Skarżącym a Spółdzielnią,
- - art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji jako prawidłowego postępowania Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie polegającego na braku rzetelnego i autentycznego zestawienia dowodów zgromadzonych przez organy podatkowe z urzędu z dowodami złożonymi do akt sprawy przez Skarżącego.
- - art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji jako prawidłowego postępowania Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie polegającego na przyjęciu ogólnikowego i niepopartego żadnymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy ustalenia, że dochody osiągnięte przez Skarżącego ze sprzedaży złomu zostały w całości skonsumowane przez znaczne wydatki poniesione przez Skarżącego w okresie poprzedzającym dzień 1 stycznia roku kontrolowanego,
- - art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędnego ustalenia organów obu instancji, że okoliczności wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości w podatku VAT oraz z wnioskiem o objęcie postępowania restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych dowodzi braku wiarygodności twierdzeń Skarżącego w zakresie stanu oszczędności zgromadzonych na dzień 1 stycznia 2004 r.
- 3.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnik Skarżącego podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. w zw. z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f.
- 3.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
- 4.2. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy zaznaczyć, iż mieści się wśród nich zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. Przepis, o którym mowa, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r., sygn. akt SK 18/09 (sentencję ogłoszono w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Dz. U. poz. 985) za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Fakt ten zwalnia z oceny zasadności pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej i stwarza podstawę do uchylenia zarówno zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji, jak i uwzględnienia wniesionej do niego skargi poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia19 listopada 2012 r. Niekonstytucyjność przepisu tworzącego umocowanie do wydania decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów jest bowiem okolicznością, która przesądza o wadliwości (niezgodności z prawem) podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji – także wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji oddalającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany sentencją powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązany był wziąć pod uwagę niekonstytucyjność przepisu tworzącego podstawę do wydania decyzji w przedmiocie wymiaru podatku. Stan, o którym mowa, istniał w czasie podjęcia rozstrzygnięcia przez organ podatkowy. Bez znaczenia dla przeprowadzonej oceny prawnej jest zatem fakt utraty przez art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. mocy obowiązującej dopiero z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw.
- 4.3. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 200 i art. 207 § 2 tej ustawy. Stosując ten ostatni przepis (odstępując od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości), za "przypadek szczególnie uzasadniony" w jego rozumieniu Sąd uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny I instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pozostawał w obrocie prawnym i korzystał z domniemania zgodności z Konstytucją. Nadto w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów dotyczących niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. z Konstytucją RP.