Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi Haliny H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 30 września 2005 r., (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę 715 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz stwierdził, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że decyzją z dnia 23 czerwca 2005 r. (...) Prezydent Miasta C. określił Halinie H. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres 1 stycznia - 31 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość zobowiązania została określona na podstawie informacji złożonej przez podatniczkę oraz danych wynikających z ewidencji gruntów, przy zastosowaniu stawek uchwalonych w obowiązującej na rok podatkowy 2005 uchwale Rady Miasta C. z dnia 26 listopada 2004 r. (...).
Od decyzji organu pierwszej instancji podatniczka złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., podnosząc, że jest najemcą lokalu użytkowego, którego zarządcą jest Zakład Gospodarki Mieszkaniowej, a czynsz za lokal ustalany był przez Wydział Komunikacji Urzędu Miasta i wpłacany na konto zarządcy. W ocenie odwołującej stawka czynszu pokrywa wszystkie koszty związane z utrzymaniem tego lokalu w tym podatek od nieruchomości. Umowa na wynajem przewidywała aktualizację stawek, z tym, że jak wskazała wszelkie zmiany - pod rygorem nieważności- winny być dokonywane w formie pisemnej. Decyzją z dnia 30 września 2005 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało decyzje organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasady wymiaru i poboru podatku od nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm. - zwana dalej ustawą/.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona przez podatniczkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosła ona argumenty takie same jak w odwołaniu, dotyczące treści umowy najmu i braku jej zmiany na skutek wejścia w życie nowelizacji ustawy. Dodatkowo podniosła, że uzasadnionym jest wniosek, iż podatek od nieruchomości za lata 2003-2004 został uregulowany przez Zakład Gospodarki Budownictwa Społecznego w C., gdyż wliczony był on w stawkę czynszu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i nie podzielił stanowiska organu odwoławczego odnośnie podlegania obowiązkowi podatkowemu. Sąd odniósł się także do pozostałych zarzutów pełnomocnika skarżącej i uznał, że stanowisko odnośnie braku uprawnienia organu podatkowego do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w dacie podjętego rozstrzygnięcia nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym w dniu rozstrzygnięcia stanie prawnym. Nie uznał też argumentacji odnośnie kształtowania w drodze umów cywilnoprawnych obowiązków podatkowych. Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy dokona analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyjaśni następstwo prawne poszczególnych jednostek organizacyjnych gminy, które dysponowały jej nieruchomościami, a także określi zasady tego dysponowania.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a./ dopatrując się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. polegającego na przyjęciu, że naruszono przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ uznał, że Sąd w wyroku nie wykazał, aby podczas postępowania przed organami administracji obu instancji doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej tj. niespełniającej wymogu określonego w art. 175 par. 1 p.p.s.a. i jednocześnie z ostrożności procesowej wniósł o oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej. Skarga kasacyjna powinna zostać odrzucona, gdyż nie spełnia wymogu określonego w art. 175 par. 1 p.p.s.a., bowiem nakaz sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy również organu administracji. Strona powołała się przy tym na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2004 r., FSK 371/04 w którym stwierdzono, że fakt posiadania uprawnień do wykonywania zawodu radcy prawnego, adwokata lub doradcy podatkowego musi być udokumentowany wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej lub przed upływem terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie nie wiadomo kto podpisał skargę kasacyjną, jakie stanowisko osoba ta zajmuje, jak również z odpisu skargi nie wynika że jest ona uprawniona do wykonywania zawodów określonych w art. 175 par. 1 p.p.s.a. /w ramach załączników do skargi kasacyjnej nie wymieniono pełnomocnictwa do reprezentowania organu w postępowaniu przed NSA/.
W odpowiedzi wskazano także, że w skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze opierając skargę kasacyjną o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w żaden sposób nie wskazało, na czym konkretne naruszenie ma polegać. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało, w jaki sposób przepis art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. został naruszony oraz czy i w jaki sposób naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Analiza treści skargi kasacyjnej dowodzi zasadności zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o jej odrzucenie. W piśmie, o którym mowa, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r., FSK 371/04 /Lex nr 161011/ wniesiono o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na to, że nie spełnia ona wymogów określonych w art. 175 par. 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez legitymowane do tego, wyliczone w nim osoby. Fakt posiadania przez osobę, która podpisała skargę kasacyjną w imieniu organu uprawnień do wykonywania zawodu adwokata lub radcy prawnego, albo posiadania kwalifikacji wskazanych w par. 2-3 art. 175 p.p.s.a. musi być udokumentowany wraz ze złożeniem skargi kasacyjnej lub przed upływem terminu do jej wniesienia. W przeciwnym razie, skarga kasacyjna - jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 178 p.p.s.a. /tezy wspomnianego wcześniej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego znalazły potwierdzenie w piśmiennictwie - zob. B. Gruszczyński [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 419/.
W sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną niewątpliwym jest to, że składając ją nie wykazano kwalifikacji uprawniających do sporządzenia owego pisma. Co więcej, skargę opatrzono odręcznym podpisem bez podania stanowiska zajmowanego przez osobę, która podpisała skargę.
W tym stanie rzeczy, ze względu na naruszenie wymagań płynących z art. 175 p.p.s.a., na podstawie art. 180 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.