Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawiał się następująco.
1). Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia 23 października 2003 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości ustalono wysokość stawek tego podatku na terenie P. L.M. zaskarżył tę uchwałę do WSA w Rzeszowie.
2). Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę L.M. wskazując, że w przedmiotowej sprawie skarżący przed zaskarżeniem uchwały nie wzywał Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia, co skutkuje niedopuszczalnością złożenia skargi do Sądu. W tej sytuacji bowiem skarga została wniesiona bez wyczerpania środków służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Wniesienie skargi bez wyczerpania przedstawionego trybu postępowania jest niedopuszczalne.
3). L.M. zaskarżył powyższe postanowienie skargą kasacyjną. Skarga została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w aktach sprawy przekazanych przez Prezydenta Miasta P. znajduje się pismo skarżącego z dnia 10 lutego 2006 r. skierowane do Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. Z pisma tego wyraźnie wynika, że skarżący domaga się zmiany § 1 ust. 2 lit. e uchwały Rady Miejskiej z dnia 23 października 2003 r. Mimo, że pismo skierowane jest nie do Rady Miejskiej, tylko do jej Przewodniczącego, to zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, należy uznać, że stanowi ono wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa. Wniosek taki wynika z samej treści pisma.
Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że pismo zostało skierowane do organu niewłaściwego, to skarżący nie może z tego tytułu ponosić konsekwencji, gdyż organ niewłaściwy w sprawie powinien przekazać niezwłocznie podanie organowi właściwemu (art. 65 § 1 k.p.a.). Nadto w przypadku gdy organ ma wątpliwości co do charakteru wniesionego pisma, powinien wezwać wnoszącego do sprecyzowania żądania. Skarżący nie został wezwany do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 10 lutego 2006 r., a zatem należało przyjąć, że organ właściwy nie miał wątpliwości ani co do charakteru tego pisma, ani co do zawartego w nim żądania.
- II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Uwadze sądu pierwszej instancji, wydającego zaskarżone postanowienie umknęło, że w aktach sprawy pierwszej instancji (k.
3) znajduje się kserokopia pisma L.M. z dnia 10 lutego 2006 r. skierowanego do Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. Z pisma tego wyraźnie wynika, że skarżący domaga się zmiany § 1 ust. 2 lit. e) uchwały Rady Miejskiej z dnia 23 października 2003 r. nr 115/2003.
Należy podzielić pogląd autora skargi kasacyjnej, że mimo, iż przedmiotowe pismo skierowane zostało do Przewodniczącego, a nie do Rady Miejskiej to stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Wniosek taki wyraźnie wynika z treści tego pisma.
Podkreślić także trzeba, że pomimo, iż Przewodniczący Rady Miejskiej, stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 t.j.) pełni jedynie funkcje organizacyjne – organizuje prace rady i prowadzi obrady – a organami gminy są rada gminy i wójt, to skierowanie do niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie przekreśla znaczenia takiego wezwania.
Reasumując, należy zauważyć, że L.M. wniósł skargę na akt prawa miejscowego do sądu wojewódzkiego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia, a zatem wniesienie skargi po wyczerpaniu środków służących w postępowaniu administracyjnym było skuteczne i podlegała ona rozpoznaniu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji.