Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 27/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi A. R. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 2 listopada 2010 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 i 2009 rok od przychodów niezaewidencjonowanych.
2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. - Strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w całości.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonych decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami i koniecznością likwidacji firmy. Podniósł, że z powodu trudności związanych z toczącym się postępowaniem oraz ze zlikwidowaniem jednego punktu handlowego, nie jest obecnie w stanie zapłacić kwot zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonych decyzji, jak również innych decyzji podatkowych. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że jest w trudnej sytuacji finansowej i w przypadku uruchomienia procedury egzekucyjnej będzie musiał zwolnić pracowników, a jego firma zostanie pozbawiona możliwości funkcjonowania na rynku.
Skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione nie tylko jego własnym interesem, ale również interesem publicznym – wskutek postępowania egzekucyjnego nie będzie w stanie uiszczać jakichkolwiek należności publiczno-prawnych. Skarżący zaznaczył, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że jego racje zostaną należycie rozpatrzone w toczącym się postępowaniu. Na koniec skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą od 1994 r. i w tym okresie zawsze terminowo wywiązywał się z ciążących na nim zobowiązań publicznoprawnych oraz że w jego ocenie wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. sąd drugiej instancji może na wniosek Strony wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniany wniosek powinien zawierać opis konkretnych okoliczności lub zdarzeń, których istnienie uzasadniałoby wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności. Postępowanie w sprawie wstrzymania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem wnioskowym, w związku z czym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie jego żądania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek złożony w tej sprawie powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie ogranicza się do ogólnikowych i gołosłownych stwierdzeń o trudnej sytuacji firmy Skarżącego, nie popartych żadnymi okolicznościami faktycznymi czy dokumentami dowodzącymi, że Skarżący rzeczywiście spełnia przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Odnośnie argumentu Strony, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że zasadność bądź brak zasadności środka odwoławczego nie ma wpływu na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - sąd wydaje postanowienie jedynie w oparciu o wykazane przez stronę negatywne skutki wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle treści niniejszego przepisu nie jest również istotny podniesiony przez Skarżącego fakt, że do tej pory zawsze terminowo wywiązywał się z ciążących na nim zobowiązań publicznoprawnych.
Z przytoczonych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.