Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1664/09, oddalił skargę J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 listopada 2008 roku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 lipca 2008 roku w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym powyżej wyroku postanowił też zasądzić od J.D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, jak również postanowił przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz doradcy podatkowego A.K. kwotę 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Doradca podatkowy A.K. pismem z dnia 8 kwietnia 2011 roku wniósł zażalenie od wskazanego powyżej postanowienia w przedmiocie zasądzenia na jego rzecz od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwoty 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Domagał się uchylenia tego postanowienia oraz przyznania mu wynagrodzenia w kwocie 9.000,00 (dziewięć tysięcy) złotych powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług oraz zwrotu kwoty 351,32 (trzysta pięćdziesiąt jeden złotych trzydzieści dwa grosze) tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków w kwocie powiększonej o stawkę podatku do towarów i usług. W tym samym piśmie z dnia 8 kwietnia 2011 roku przedstawiono też ewentualny wniosek uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 roku o zasądzenie na rzecz dor. pod.
A.K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej do wysokości 9.000,00 (dziewięć tysięcy) plus kwoty 351,32 (trzysta pięćdziesiąt jeden złotych trzydzieści dwa grosze), tytułem zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie jest dopuszczalne złożenie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 roku, w którym Sąd postanowił przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz doradcy podatkowego A.K. kwotę 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zażalenie (tak jak skarga) jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie Sąd wyższej instancji, nad Sądem który wydał zaskarżone orzeczenie.
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje także art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., określający rodzaje postanowień na które przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 roku.
Z kolei przedstawiony w piśmie z dnia 8 kwietnia 2011 roku wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2011 roku, jako nieuzasadniony, należało oddalić. W myśl art. 157 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego można złożyć, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi kasacyjnej albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieści z urzędu. Orzeczenie zapadłe w dniu 25 stycznia 2011 roku, poza oddaleniem skargi kasacyjnej złożonej przez J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku obejmuje ponadto postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, jak również postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz skarżącego przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu.
Nie można zatem uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 roku w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1664/09, nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieści z urzędu, co uzasadniać miałoby uzupełnienie wyroku na zasadzie wynikającej z art. 157 § 1 u.p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz pełnomocnika z urzędu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w innej kwocie niż domagał się tego pełnomocnik, nie uzasadnia żądania uzupełnienia wyroku. Zasądzenie kosztów postępowania w odmiennej wysokości od tej, której domagał się ustanowiony z urzędu pełnomocnik nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez pełnomocnika z urzędu (por. post.
NSA z dnia 13 maja 2008 roku II FSK 50/07 LEX nr 505345). Wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku złożony w pismem 8 kwietnia 2011 roku, w którym domagał się on zasądzenia zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w kwocie 9.000,00 (dziewięć tysięcy) powiększonej o zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków w kwocie 334,32 zł jest niezrozumiały również z tego względu, że ten sam pełnomocnik w piśmie z dnia 25 stycznia 2011 rok złożonym na rozprawie w tym samym dniu oświadczył, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez niego z urzędu na rzecz J.D. w postępowaniu w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1664/09 nie zostały zapłacone, oraz domagał się ich zwrotu w kwocie 3.600,00 (trzy tysiące sześćset) złotych powiększonej o koszty przejazdu służbowego na rozprawę. Tymczasem przyznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 25 stycznia 2011 roku kwota tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną pełnomocnika z urzędu, była wyższa od tej, której domagał się pełnomocnik i wyniosła 5.400,00 (pięć tysięcy czterysta) złotych.
Kwota ta została też powiększona o stawkę podatku od towarów i usług. Ustosunkowując się do treści pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 8 kwietnia 2011 roku należy powiedzieć, że Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 roku, w sprawie oznaczonej sygnaturą II FSK 1664/09, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie zasądzonych kosztów oraz wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. Podstawę prawną wydania postanowień w tym zakresie stanowił 204 pkt 1 u.p.p.s.a. Wymienione natomiast w piśmie pełnomocnika rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stanowiło podstawę wyliczenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należnych od J.D.
Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1-3 w związku z art. 64 § 3 w związku z art. 151 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku.