Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 1212/06, odrzucił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok. Sąd w motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż skarżąca spółka pismem z dnia 28 lipca 2006 roku została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, to jest do złożenia pełnomocnictwa uprawniającego doradcę podatkowego R. G. do reprezentowania strony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, nadesłania dokumentu wykazującego sposób reprezentacji spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 680,00 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 2 sierpnia 2006 roku. Dnia 8 sierpnia 2006 roku pełnomocnik spółki skierował do Sądu pismo, do którego załączył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 10 sierpnia 2002 roku oraz kopię odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 16 kwietnia 2006 roku. Spółka także w dniu 7 sierpnia 2006 roku dokonała wpłaty na rachunek bankowy sądu wpisu od skargi w kwocie 680,00 złotych. W dalszej kolejności Sąd w zaskarżonym postanowieniu ocenił, że załączone do akt sprawy pełnomocnictwo swoim zakresem nie obejmowało czynności dokonywanych w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, z treści pełnomocnictwa wynikało jedynie, że pełnomocnik był uprawniony do reprezentowania spółki we wszystkich sprawach przed organami podatkowymi oraz organami kontroli skarbowej, organami zrównanymi z tym organami na mocy innych ustaw, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz Naczelnym Sądem administracyjnym. Sąd na tej podstawie uznał, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi wskazanych w wezwaniu z dnia 28 lipca 2006 roku, gdyż nie przedłożyła do akt sprawy pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował więc art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi.
2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaskarżyła wskazane powyżej postanowienie w całości zarzucając mu, w ramach podstawy kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie autora skargi kasacyjnej miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do naruszenia tego dojść miało, w wyniku odrzucenia skargi pomimo wykonania wezwania Sądu z dnia 28 lipca 2006 roku i uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Do naruszenia wskazanego powyżej przepisu doszło także, w opinii autora skargi kasacyjnej, w wyniku odrzucenia skargi pomimo, iż pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania spółki we wszystkich sprawach przed organami podatkowymi oraz organami kontroli skarbowej, organami zrównanymi z wyżej wymienionymi organami, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, zostało nadesłane w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania do nadesłania rzeczonego pełnomocnictwa. W skardze kasacyjnej zarzucono także Sądowi naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowicie bezzasadne odrzucenie skargi, na skutek czego strona została pozbawiona uprawnienia poddania kontroli sądu administracyjnego działalności administracji publicznej, w tym przypadku decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...]. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż pełnomocnictwo przesłane do Sądu w dniu w dniu 8 sierpnia 2006 roku, udzielone do reprezentowania spółki przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zawierało także umocowanie do podejmowania w imieniu strony czynności przed wojewódzki sądem administracyjnym. Argumentowano bowiem, że w momencie udzielania pełnomocnictwa, to jest w dniu 10 sierpnia 2002 roku, obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 369), stosownie do której sądową kontrolę działań administracji pełnił jedynie Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, pełnomocnictwo to zachowało także ważność po dniu 1 stycznia 2004 roku i uprawnia także do występowania w imieniu spółki w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, stosownie do przepisów obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie więc autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjnej w Gliwicach błędnie w zaskarżonym postanowieniu uznał, że spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi w zakresie złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa i tym samym błędnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi. Spowodowało to pozbawienie strony skarżącej możliwości dochodzenia swoich racji przed sądem, gdyż przez bezzasadne, w ocenie autora skargi kasacyjnej odrzucenie skargi, spółka została pozbawiona uprawnienia do poddania kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...].
W skardze kasacyjnej zawarto też oświadczenie strony wnoszącej skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy oraz sformułowano w oparciu o art. 182 § 1 i § 2 u.p.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
3. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] roku błędnie zastosował i naruszył tym samym art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji błędnie bowiem uznał, że spółka nie uzupełniła braku skargi w zakresie złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa, w ustawowym terminie. Należy bowiem zauważyć, że przesłany w dniu 8 sierpnia 2006 roku do akt sprawy dokument stanowiący pełnomocnictwo, był uwierzytelnionym stosownie do art. 37 § 1 u.p.p.s.a., przez doradcę podatkowego, odpisem pełnomocnictwa ogólnego udzielonego w dniu 10 sierpnia 2002 roku, zgodnie z zasadą reprezentacji spółki, przez prezesa jej zarządu. Swym zakresem pełnomocnictwo to obejmowało umocowanie do występowania w imieniu i na rzecz spółki we wszelkich postępowaniach prowadzonych przed organami podatkowymi oraz organami kontroli skarbowej, organami zrównanymi z tymi organami na mocy odrębnych ustaw, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, jak również w postępowaniu przed sądem administracyjnym sprawującym kontrolę działań wymienionych powyżej organów. W dniu udzielenia pełnomocnictwa sądem tym był, stosownie do przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, właśnie ten sąd. Jak wynika z akt sprawy, do dnia wystąpienia spółki ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] roku, pełnomocnictwo to nie zostało cofnięte przez spółkę ani wypowiedziane przez pełnomocnika. Ocena natomiast zakresu tego pełnomocnictwa, jako pełnomocnictwa ogólnego, powinna zostać dokonana przy uwzględnieniu reguł oświadczeń woli, wynikających z art. 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93). W myśl art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Wszelkie zatem oświadczenia woli należy tłumaczyć stosownie do okoliczności, w których zostały złożone, w tym również z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w chwili składania oświadczenia woli, które w rozpoznawanej sprawie dotyczy zakresu umocowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiarem spółki w chwili udzielania pełnomocnictwa doradcy podatkowemu R. G. to jest w dniu 10 sierpnia 2002 roku, było i nadal jest umocowanie do reprezentowania spółki we wszystkich postępowaniach prowadzonych z jej udziałem przed wszelkimi organami podatkowymi, organami kontroli skarbowej, jak również organami z nimi zrównanymi na mocy odrębnych ustaw oraz Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Zakres tego umocowania obejmuje także postępowanie mające na celu dokonanie sądowej kontroli legalności działań wskazanych powyżej organów. W myśl natomiast obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądami właściwymi do dokonania tej kontroli są wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 u.p.p.s.a.). W konsekwencji więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnictwo udzielone pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obejmujące swym zakresem umocowanie do reprezentowania strony w postępowaniu mającym na celu dokonanie kontroli działań administracji publicznej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zachowuje skuteczność także w chwili obowiązywania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uprawnia do reprezentowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądami administracyjnymi. Nadesłany tym samym w dniu 8 sierpnia 2006 roku przez pełnomocnika skarżącej spółki uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 10 sierpnia 2002 roku, obejmuje wskazanym w nim zakresem umocowania uprawnienie do występowania w imieniu i na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Sąd ten odrzucając skargę w dniu 21 sierpnia 2006 roku dopuścił się więc naruszenia norm wynikających z art. 58 § 1 punkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji uchybił normom wynikającym z art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy, gdyż wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie dokonał merytorycznej oceny zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...].
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 182 § 1, § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.