Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 719/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę P. S.A. w W. – Oddział [...] w G. (zwanej dalej: Spółką lub P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 25 września 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.
W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2012 r. pełnomocnik strony został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub odpisu dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - wyciągu z KRS lub innego dokumentu, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej nadesłał uwierzytelniony przez niego odpis pełnomocnictwa procesowego udzielonego w formie aktu notarialnego oraz wydruk z "Lexa" wskazujący na osoby reprezentujące spółkę, które udzieliły w formie aktu notarialnego pełnomocnictwa (P. O. i J. J. P.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), wyjaśnił, że wydruk z programu "Lex" nie jest dokumentem określającym umocowanie do reprezentowania Spółki, co uzasadnia twierdzenie, iż strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Spółka wniosła o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- ● na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez:
- - brak zastosowania w sprawie art. 2 § 2 i art. 85 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.),
- - wadliwe przyjęcie, że akt notarialny nie spełnia wymogu dokumentu wykazującego umocowanie do występowania w imieniu skarżącej, co narusza art. 27, art. 28 i art. 46 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.,
- ● na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie prawa formalnego przez to, że nieprecyzyjnie wezwano stronę do usunięcia braków formalnych, co stanowi naruszenie art. 29 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że umocowanie pełnomocnika wynika z treści przedłożonego, uwierzytelnionego aktu notarialnego sporządzonego w dniu 5 kwietnia 2011 r. Jednocześnie zwrócono uwagę, że wydruk z "Lexa" miał charakter czysto pomocniczy w stosunku do aktu notarialnego i miał za zadanie potwierdzić umocowanie poprzez wskazanie członków zarządu, którzy udzielili pełnomocnictwa osobom podpisanym pod pełnomocnictwem procesowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Przedmiotem sporu na gruncie niniejszej sprawy pozostaje kwestia wykazania przez pełnomocnika umocowania do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu skarżącej.
Wyjaśnienia wymaga, że radca prawny reprezentujący stronę legitymował się załączonym do skargi pełnomocnictwem udzielonym przez T. C. (Dyrektora Oddziału) i A. W. (zastępcę Dyrektora ds. Ekonomiczno – Finansowych). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nadesłana przez stronę w odpowiedzi na wezwanie uwierzytelniona kopia pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego sporządzonego w dniu 5 kwietnia 2011 r. potwierdzała upoważnienie pełnomocnika do reprezentowania Spółki. Z treści przedłożonego aktu wynikało bowiem jednoznacznie, że osoby podpisane na pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu (T. C. i A. W.) uzyskały umocowanie do udzielania pełnomocnictw procesowych w imieniu P. Ponadto w akcie tym stwierdzono, że przedstawiciele Spółki P. O. i J. J. P. (udzielający pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego m.in. T. C. i A. W.) działali łącznie w imieniu P. jako członkowie zarządu tej Spółki, zgodnie z okazanym odpisem aktualnym z Krajowego Rejestru Sądowego Rejestru Przedsiębiorców wydanym w dniu 28 lutego 2011 r. Stawający zapewnili przy tym, że ich umocowanie do reprezentowania Spółki nie uległo zmianie do chwili sporządzania aktu, tj. do dnia 5 kwietnia 2011 r.
W ocenie Sądu odwoławczego, nie może ulegać wątpliwości, iż akt notarialny jest dokumentem, za pośrednictwem którego możliwe jest wykazanie umocowania do działania za stronę postępowania sądowoadministracyjnego. Po pierwsze zauważyć należy, że aktom notarialnym - zgodnie z art. 2 § 2 Prawa o notariacie - nadano status dokumentów urzędowych, co oznacza, że stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (por. art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej czy art. 244 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Po wtóre dostrzec należy, że w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 29 i art. 37 § 1 wykazanie umocowania następuje poprzez przedłożenie stosownego dokumentu, który potwierdza upoważnienie. Ustawa nie wymaga zatem, aby były to wyłącznie określonego rodzaju dokumenty np. wyciągi z Krajowego Rejestru Sądowego, ale dopuszcza również możliwość dowodzenia upoważnienia do występowania w imieniu strony każdym dokumentem.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przedstawienie uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa udzielonego w formie aktu notarialnego, którego treść potwierdza zarówno uprawnienia członków zarządu do działania w imieniu skarżącej Spółki, jak i umocowanie osób podpisanych na pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu, było wystarczające dla wykazania umocowania przez pełnomocnika działającego za stronę. Sąd nie kwestionował przy tym zasadności twierdzeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, iż wydruk z programu "Lex" nie stanowi dokumentu, o jakim mowa w art. 29 p.p.s.a. Za podstawę oceny umocowania pełnomocnika Sąd kasacyjny przyjął bowiem akt notarialny, którego zapisów nie uwzględniono w zaskarżonym postanowieniu.
Sąd pierwszej instancji całkowicie pominął kwestię znaczenia owego dokumentu dla sprawy błędnie przyjmując, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi nie zostało zrealizowane, co stanowiło naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a