Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 października 2012 r. przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 25 października 2010 r. skarżący nabyli nieruchomość gruntową letniskową, zabudowaną budynkiem. W związku z powyższym w dniu 28 lipca 2011 r. podatnicy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której zadeklarowali do opodatkowania: budynek letniskowy o pow. 231,31 m2 oraz grunt letniskowy o pow. 3.382,68 m2, przy czym grunt ten wykazali jako przedmiot opodatkowania, podlegający zwolnieniu na podstawie art. 7 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz.613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l."
Następnie w dniu 30 lipca 2012 r. Wójt Gminy K. wydał decyzję, w której ustalił wysokość zobowiązania wobec podatników w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 3.019,00 zł. Organ wyjaśnił, że zadeklarowane przez podatników grunty nie mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 7 ust.1 pkt 8 u.p.o.l., gdyż z przepisu tego wynika, że nawet jeśli grunt objęty jest ochroną, to dodatkowo musi być położony w parku narodowym lub rezerwacie przyrody. Tymczasem na terenie Gminy K. nie ma ani parku narodowego, ani rezerwatu przyrody, a jedynie znajduje się park krajobrazowy (W. Park Krajobrazowy).
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy powyższą decyzję wskazując, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. dotyczy tylko takich nieruchomości gruntowych, które znajdują się w granicach parków narodowych lub rezerwatów przyrody oraz są położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, 3, 4, 5, 6 u.p.o.l. oraz brak zastosowania art. 7 ust.1 pkt 8 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że sporny grunt nie jest objęty zwolnieniem od podatku od nieruchomości. Skarżący podnieśli również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1 oraz 191 O.p. poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu części okoliczności istotnych dla sprawy (dotyczących położenia nieruchomości na terenie Rezerwatu B.). Z uwagi na powyższe skarżącym nieprawidłowo zawyżono kwotę podatku od nieruchomości o 1.386,00 zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podtrzymało dotychczasowe stanowisko, zaznaczając, że nieruchomość gruntowa nie jest położona na terenie parku narodowego lub w rezerwacie przyrody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wskazał, że zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. był bezzasadny, ponieważ nieruchomość skarżących nie znajduje się w obrębie ani parku narodowego ani rezerwatu przyrody. Okoliczność, że grunt położony jest na terenie W. Parku Krajobrazowego oraz jednocześnie na terenie Rezerwatu B., nie jest bowiem wystarczającą przesłanką do zastosowania zwolnienia. Sąd pierwszej instancji wskazał także organy podatkowe uczyniły zadość wymogom wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, albowiem zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżących wywiódł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. prowadzącą do uchybienia Sądu polegającego na nieprawidłowej ocenie, co do braku zastosowania przez organ administracji publicznej art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. przez przyjęcie, że "zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., należy rozumieć w ten sposób, że nawet jeśli grunt jest objęty ochroną, aby mógł skorzystać ze zwolnienia, musi znajdować się na terenie parku narodowego lub rezerwatu przyrody", co z kolei doprowadziło do tego, iż Sąd nieprawidłowo przyznał rację organom administracji odmawiającym zastosowania powyższego zwolnienia w stosunku do gruntu, którego opodatkowanie jest przedmiotem sporu.
Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny, natomiast przedmiotem sporu prawnego jest wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.
W myśl tego przepisu zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody – w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Z literalnej interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. wynika jednoznacznie, że zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają wyłącznie grunty znajdujące się na terenach parków i rezerwatów. Oznacza to, że nawet jeżeli grunt objęty jest ochroną (np. leży w otulinie parku lub rezerwatu), aby mógł korzystać ze zwolnienia, musi być położony w parku lub rezerwacie.
Za takim rozumieniem art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. przemawia wykładnia systemowa zewnętrzna przepisów ustawy o ochronie przyrody, stanowiących kontekst dla wykładni cytowanego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które nie wychodzą poza kontekst systemowy ustawy podatkowej.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) formami ochrony przyrody są: parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne przyrody nieożywionej, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe i ochrona gatunkowa roślin, zwierząt, grzybów i porostów.
W myśl art. 18 cytowanej ustawy dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych wymagane jest sporządzenie i realizacja planu ochrony. Jednakże, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy, tylko dla parku narodowego oraz rezerwatu przyrody wymagane jest by plan ochrony zawierał wskazanie obszarów ochrony ścisłej (art. 5 pkt 9 cytowanej ustawy), czynnej (art. 5 pkt 5) i krajobrazowej (art. 5 pkt 8).
Unormowania ustawy o ochronie przyrody stanowią jednoznacznie, że obszary ochrony ścisłej, czynnej i krajobrazowej przewidziane są jedynie dla parków narodowych i rezerwatów przyrody.
Oznacza to, że grunty objęte zwolnieniem przedmiotowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., to grunty położone na terenie parków narodowych, rezerwatów przyrody, w obszarze ochrony ścisłej, czynnej i krajobrazowej. Na gruncie omawianego zwolnienia (art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.) bez znaczenia prawnego pozostaje fakt, że grunty położony jest na terenie objętym inną formą ochrony poza parkiem narodowym, rezerwatem przyrody. Rozstrzygającą kwestią jest to, że grunty nie leżą na terenie parku narodowego czy rezerwatu przyrody w obszarze ochrony ścisłej, czynnej, krajobrazowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.