Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej M.C., M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 656/11 ze skargi M.C., M.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 25 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki oddalił skargę kasacyjną oraz zasądził od M.C., M.Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - w skrócie "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P , Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka , s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00),
Za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04 , postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11 ) .
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy , że wysokość kwoty zasądzonej od skarżących na rzecz organu podatkowego - Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego stanowi oczywistą omyłkę.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t.j. Dz.U. z 2013 r. , poz. 490 ) kwota wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami pierwszej instancji w sprawach , w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 240 złotych. Ust. 2 pkt 2 lit a) § 2 przewiduje , że w drugiej instancji wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi - 75 % stawki minimalnej , a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny -100% tej stawki . W orzecznictwie oraz literaturze przyjęto ,że sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną jest równoznaczne , czy też mieści się w pojęciu skargi kasacyjnej i daje prawo do żądania zwrotu kosztów postępowania z tego tytułu . W niniejszej sprawie radca prawny sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym , który nie prowadził sprawy przed sądem I instancji, dlatego też Sąd winien przyznać tytułem wynagrodzenia 100% stawki minimalnej, tj. 240 zł .
Nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd był w istocie oczywistą omyłką, dlatego na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować go z urzędu.