Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 605/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że w wyniku badania skargi pod kątem spełnienia wymogów formalnych, stwierdzono brak dokumentu potwierdzającego umocowanie osób podpisujących skargę do reprezentacji Spółki. Wezwano zatem stronę do uzupełnienia tego braku poprzez doręczenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które podpisały skargę do reprezentacji strony skarżącej w dacie wniesienia skargi (odpis umowy spółki, wyciąg z rejestru sądowego, statut, itp.). Stronę pouczono o wynikających z art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. konsekwencjach niewykonania w terminie zarządzenia. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca przedstawiła zaświadczenie z dnia 20 lipca 2007 r. wydane przez Urząd Miasta i Gminy w K. potwierdzające, że na zebraniu Członków Wspólnoty Pastwiskowej Wsi O. został powołany Zarząd Wspólnoty w składzie:
M. S.- przewodniczący zarządu, J. C.-sekretarz zarządu, E. F. -członek zarządu, J. S.- skarbnik zarządu, K. O.-członek zarządu.
Pismem z dnia 22 maja 2009 r. Sąd ponownie wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie wyciągu z ewidencji gruntów, gdyż przedstawione zaświadczenie z dnia 20 lipca 2007r. dotyczy powołania członków zarządu Wspólnoty a nie członków zarządu strony skarżącej tj. Spółki. Przytaczając treść art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1963 r., Nr 28, poz. 169 ze zm.) wyjaśnił, że dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które podpisały skargę, do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi jest wyciąg z ewidencji gruntów, a nie zaświadczenie. Ponownie pouczono stronę o skutkach niewykonania zarządzenia.
Pismem (z dnia 29 maja 2009 r.) złożonym w Sądzie w dniu 1 czerwca 2009 r. skarżąca poinformowała Sąd, że pomimo zwrócenia się do Burmistrza Urzędu Miasta i Gminy K. pismem z dnia 26 maja 2009 r. z żądaniem wydania wyciągu z ewidencji gruntów, nie otrzymała tego dokumentu.
Na rozprawie skarżąca przedstawiła wypis z rejestru gruntów na dzień 17 września 2009 r. i wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi wskazując, że uchybiła terminowi do jego uzupełnienia, gdyż nie otrzymała go we właściwym czasie. Sąd przywrócił skarżącej termin do usunięcia braków formalnych. Ponieważ jednak, z żądanego przez Sąd dokumentu nie wynikało, aby podpisujące skargę osoby w dacie jej wniesienia były umocowane do reprezentacji spółki, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r. syg. akt III SA/Wa 605/09 skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej od wymienionego postanowienia, skarżąca podniosła zarzut bezzasadnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynikającego z błędnego ustalenia, że nieuzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Mając na uwadze wskazane naruszenie prawa, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wywodziła, że umocowanie osób podpisujących skargę może być wykazane przez stronę za pomocą innego dokumentu niż tylko wyciąg z ewidencji gruntów, w tym również za pomocą zaświadczenia. Nie istnieją bowiem – w ocenie autora skargi kasacyjnej - przesłanki do uznania, że wyciąg z ewidencji gruntów stanowi dokument potwierdzający umocowanie osób w nim wskazanych do reprezentacji spółki, a zaświadczenie nie jest takim dokumentem. Stwierdzono, że zaświadczenie złożone przez spółkę w odpowiedzi na wezwanie Sądu wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów, jednoznacznie wskazuje na umocowanie do reprezentacji spółki osób w nim wskazanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) i naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Obowiązkiem autora skargi jest przedstawienie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja przepisów prawa materialnego, bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd.
Autor skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie sformułował podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając w tych ramach naruszenie przepisów postępowania, tj. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w przepisach art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 ww. ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Z kolei zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w ww. art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przedłożony dokument wskazywać musi na umocowanie organu na dzień złożenia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, opubl. w Lex pod nr 484878). W tym przypadku (czego strona skarżąca nie neguje), do skargi, będącej pierwszą czynnością strony w sprawie, nie dołączono dokumentu potwierdzającego umocowanie osób podpisujących skargę do reprezentacji spółki, dlatego też zgodnie z art. 49 p.p.s.a. dwukrotnie wezwano stronę do uzupełnienia tego braku, wskazując, że w odniesieniu do skarżącej spółki odpowiednim dokumentem stwierdzającym umocowanie jest wyciąg z właściwego rejestru, w tym przypadku wyciąg z ewidencji gruntów.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpatrywanym przypadku strona skarżąca nie dopełniła wynikającego z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej umocowania dla osoby wnoszącej skargę, co uprawniało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do sformułowania wezwania o dołączeniu odpowiedniego dokumentu. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie nadesłała wprawdzie wyciąg z ewidencji gruntów, jednakże z żądanego przez Sąd I instancji dokumentu nie wynikało, aby podpisujące skargę osoby w dacie jej wniesienia były umocowane do reprezentacji spółki. Tym samym nie wykonano zarządzenia Sądu I instancji w sposób umożliwiający merytoryczne rozpatrzenie skargi.
W przypadku zatem stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych, po stronie sądu pozostaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka.
Odnosząc się do twierdzeń autora skargi kasacyjnej, dotyczących potwierdzenia umocowania osób reprezentujących Spółkę wyłącznie wyciągiem z ewidencji gruntów wskazać należy, że przepis art. 18 § 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1963 r., Nr 28, poz. 169 ze zm.) stanowi, że nazwa spółki i skład zarządu spółki oraz obszar wspólnoty gruntowej i wykazy uprawnionych do korzystania z tej wspólnoty podlegają z urzędu wpisowi do ewidencji gruntów. Wszelkie późniejsze zmiany w obszarze wspólnoty gruntowej i w wykazie osób uprawnionych, jak również zmiana statutu i zmiany w składzie osobowym zarządu, zgłasza do ewidencji zarząd spółki. Skład zarządu spółki powinien zatem wynikać z wpisu ujawnionego w ewidencji gruntów, co oznacza, że osoby wchodzące w skład zarządu ujawnione w tym wpisie będą mogły skutecznie reprezentować spółkę lub udzielić pełnomocnictwa do jej reprezentowania.
Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Natomiast w razie zaniechania przez spółkę dokonania zmian, o których mowa w art. 18 § 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych i braku stosownych wpisów w ewidencji, skarżąca spółka może wykazać innymi dokumentami umocowane osób do reprezentacji Spółki np. przedłożyć wyciąg z protokołu ogólnego bądź nadzwyczajnego zebrania członków Wspólnoty o podjętych czynnościach np. o powołaniu bądź odwołaniu zarządu, nie może to być jednak zaświadczenie potwierdzające dokonane czynności wydane przez osoby trzecie.
W świetle powyższych wywodów prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pomimo wezwania, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi - nie wykazała bowiem umocowania osób podpisujących skargę do reprezentacji spółki żadnym dokumentem, albowiem dokumentem takim nie jest zaświadczenie Urzędu Miasta, natomiast z przedłożonego przez stronę wyciągu z ewidencji gruntów w żaden sposób nie wynikało, że osoby podpisujące skargę są uprawnione do reprezentacji Spółki w dacie wniesienia skargi. Tym samym, zasadnie Sąd I instancji, postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r. odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na mocy i art. 182 § 1 p.p.s.a.